Ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος και Οικουμενισμός

Εάν ο Πάπας θέλη ένωσιν να αναγνωρίση και ομολογήση όλας τας πλάνας, αιρέσεις και καινοτομίας τας οποίας έκαμον, απ' αρχής οι κατά καιρούς Πάπαι, αποσχισθέντες από την Ορθόδοξον Εκκλησίαν, να μετανοήση, να κλαύση πικρώς, να ταπεινωθή και τότε είναι δεκτός.

...Εάν δεν αποβάλλουν την υπερηφάνεια και ο Πατριάρχης και ο Πάπας και εάν δεν ταπεινωθούν, μιμούμενοι τον Κύριον, όχι μόνον δεν θα επιτύχουν έναν αλλά θα αυξήσουν την διαίρεσιν και θα προξενήσουν μεγάλα σκάνδαλα, ταραχάς, συγχύσεις, μεγάλην βλάβην και ζημίαν εις τα εαυτών ποίμνια. Εάν μιμηθούν τον Κύριον και ταπεινωθούν, θα επιτύχουν την ένωσιν, θα ωφελήσουν εαυτούς και τα εαυτών ποίμνια και θα δοξασθή και δι΄αυτών, ως εδοξάσθη και υπό των Αγίων Αποστόλων το Όνομα του Ουρανίου μας Πατρός, επειδή «Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν», και «πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτό υψωθήσεται» (Λουκ.18, 14).

...»Εάν οι σημερινοί Αρχιερείς, δεν σεβασθούν τας αποφάσεις, τους κανόνας και τας παραδόσεις των θείων Αποστόλων και Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, αλλά τας καταφρονούν, ποίος που καλώς φρονεί θα σεβασθή τας ιδικάς των;»

Ο Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού παραγγέλλει: Μη συγκοινωνήτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε. Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται και υβρίζεται η Αγία Ορθόδοξος Πίστις ημών επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος δικαιώτατος, απαγορεύεται δε η σιωπή. Αλλά και ο έλεγχος να γίνεται με διάκρισιν και σύνεσιν, όχι, με ταραχήν και θυμόν υπερβολικόν, να γίνεται με θυμόν θεϊκόν... 

Ο Θεός δεν εγκαταλείπει την Εκκλησίαν Του, και εκείνους που την πολεμούν θα τους ταπεινώση και θα τους συντρίψη ως σκεύη κεραμέως, και μακάριοι εκείνοι οι οποίοι μέχρι θανάτου θα μείνουν πιστοί εις την Ορθόδοξον πίστιν, εις την ορθόδοξον ομολογίαν.

 

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος 

Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης... ( Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς )

«Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του βρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, με επικεφαλής τον Παπισμόν.

 Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινό ευαγγελικό όνομά των είναι παναίρεσις. Διατί; Διότι εις το διάστημα της ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο ή παρεμόρφωνον ιδιώματά τινα του Θεανθρώπου και Κυρίου Ιησού, αι δε ευρωπαϊκαι αύται αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τον Θεάνθρωπον και εις την θέσιν του τοποθετούν τον Ευρωπαίον άνθρωπον. Εδώ δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού και άλλων αιρέσεων ων το όνομα λεγεών». «...ο Πατριάρχης Αθηναγόρας; Αυτός με την νεοπαπιστικήν συμπεριφοράν του εις τους λόγους και εις τας πράξεις σκανδαλίζει επί μίαν ήδη δεκαετίαν τας ορθοδόξους συνειδήσεις, αρνούμενος την μοναδικήν και πανσωστικήν Αλήθειαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πίστεως, αναγνωρίζων τας Ρωμαϊκάς και άλλας αιρέσεις ως ισοτίμους με την Αλήθειαν, αναγνωρίζων τον Ρωμαίον Άκρον Ποντίφηκα με όλην την δαιμονικήν αντιεκκλησιαστικήν υπερηφάνειάν του. Και προετοιμάζει με αυτοκτονικήν ταχύτητα και επιπολαιότητα, κατά το παράδειγμα του Βατικανού, αυτήν την ιδικήν του λεγομένην «Μεγάλην Πανορθόδοξον Σύνοδον», όχι όμως με το βασικόν ευαγγελικόν και αγιοπαραδοσιακόν θέμα της σωτηρίας του ανθρώπου και του κόσμου, αλλά με καθαρώς σχολαστικο - προτεσταντικήν θεματολογίαν. Την προετοιμάζει μάλιστα εις τον Πύργον της Βαβέλ του συγχρόνου αναρχικού και μηδενιστικού κόσμου άνευ της συμμετοχής των πραγματικών ορθοδόξων ομολογητών, φορέων της Ορθοδόξου Πίστεως, Θεολογίας, Παραδόσεως και Εκκλησιαστικότητος. Τον τελευταίον καιρόν αυτός έχει γίνει πηγή αναρχισμού και μηδενισμού εις τον ορθόδοξον κόσμον. Οι Αγιορείται δικαίως τον ονομάζουν αιρετικόν και αποστάτην εις τας επιστολάς των, τας απευθυνομένας προς αυτόν ανοικτώς δια του Τύπου...».

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Ομολογητής

Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα ( Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης )

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ*

Μαρτυρία π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στόν καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη

Στή συνέχεια, θά πῶ κάτι, τό ὁποῖο ἔχει νά κάνει μέ προσωπική κατάθεση. Συνδεόμουνα ἐπί δεκαετίες μέ τόν π. Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη, τοῦ ὁποίου τό ἦθος καί τό φρόνημα εἶναι ἐγνωσμένα. Εἶναι ἐγνωσμένο, ἐπίσης, ὅτι εἶχε κι αὐτός «πνευματική τηλεόραση». Ὅσον ἀφορᾶ ἐμένα, πολλές φορές πήγαινα μέ τήν πρόθεση, νά θέσω κάποια ἐρωτήματα πολύ συγκεκριμένα, μέ μία ἀξιολογική σειρά, καί χρησιμοποιώντας τό δικό μου λεξιλόγιο. Καί ὅταν πήγαινα κοντά του, χωρίς νά τοῦ θέσω κἄν τήν ἐρώτηση, μοῦ ἀπαντοῦσε μέ αὐτήν τή διαδοχή τῶν ἐρωτημάτων πού εἶχα καί μέ τό λεξιλόγιό μου. Τό λέω, ὡς προσωπική πείρα. Δέν ἀποτελεῖ κάτι καινοφανές. Αὐτό συνέβαινε καί μέ πολλούς ἄλλους.

Κάποτε, λοιπόν, νεαρός τότε καθηγητής στή Θεολογική, μιλᾶμε τώρα πρίν ἀπό τριάντα χρόνια, τοῦ εἶπα τό ἑξῆς. Ἐπειδή καί στή Θεολογική Σχολή, ἰδιαίτερα τῆς Θεσσαλονίκης, τό κλῖμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀνθεῖ, εἶχα κάποια ἔντονα προβλήματα καί ἐρωτήματα, ἐπειδή ἔβλεπα νά ἐκπροσωπεῖται ἀπό σεβαστούς, κατά τά ἄλλα, καθηγητές. Φυσικά, τόσο ἡ συνείδησή μου ὅσο καί οἱ γνώσεις μου ἀντιδροῦσαν μέν, ἤθελα ὅμως, πέρα ἀπό τήν ἐπιστημονική μου θέση, νά ἔχω καί τήν χαρισματική ἀπάντηση, πρᾶγμα τό ὁποῖο ἔκανα καί σέ πάρα πολλά ἄλλα θέματα.

Τόν ρώτησα, λοιπόν, ἐπί τοῦ συγκεκριμένου, μήπως μπορεῖ νά μοῦ πεῖ τί πρᾶγμα εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Μοῦ ἀπήντησε ἀπερίφραστα καί χωρίς καμμία δυσκολία: «Αὐτήν τήν ἐρώτηση, παιδί μου, μοῦ τήν ἔχει κάνει κι ἕνας ἀκόμη νωρίτερα ἀπό σένα. Ἐγώ, ἐδῶ πέρα ἐπάνω, βρίσκομαι σαράντα χρόνια στά βράχια. Ἔχω ξεχάσει καί τά ἑλληνικά μου»- σημειωτέον τελείωσε σχολαρχεῖο - «ἀλλά μ’ αὐτό τό θέμα δέν ἔχω ἀσχοληθεῖ. Γι’ αὐτό, ἐπειδή ἔπρεπε νά τό ἀπαντήσω, ἀφοῦ δέχτηκα ἐρώτημα καί δέν εἶχα καμμία γνώμη πάνω στό θέμα, πῆγα στό κελλί μου καί προσευχήθηκα καί ρώτησα τόν Χριστό νά μέ πληροφορήσει τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Πῆρα τήν ἀπάντησή του, ἡ ὁποία εἶναι, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα». Καί τόν ρώτησα, πῶς ἀκριβῶς πιστοποιήθηκε αὐτό. Μοῦ ἀπάντησε, πώς «μετά τήν προσευχή γέμισε τό κελλί μου ἀπό ἀφόρητη δυσωδία, ἡ ὁποία μοῦ ἔφερνε ἀσφυξία στήν ψυχή, δέν μποροῦσα νά ἀναπνεύσω πνευματικά». Τόν ρώτησα, ἄν αὐτό ἦταν ἕνα ἔκτακτο γεγονός γι’ αὐτόν ἤ ἄν ἔτσι τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Χριστός σέ ἀνάλογες περιπτώσεις, καί μέ βεβαίωσε, ὅτι «σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, πού εἶναι μπλεγμένες μέ μάγια, μέ ἀκάθαρτα πνεύματα, αὐτή εἶναι ἡ κατάσταση, στήν ὁποία μέ εἰσάγει. Μερικές φορές ὑπάρχει καί λεκτική ἀπάντηση, ἀλλά στήν προκειμένη περίπτωση, αὐτή ἦταν ἡ ἀπάντηση καί ἔχω ἀπόλυτη τή βε­βαιότητα, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν ἔχει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἀλλά τό πνεῦμα τό ἀκάθαρτο».

Αὐτό πού λέγω αὐτή τή στιγμή, θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς, ἐνδεχομένως, ὅτι ἔχει χαρακτῆρα ἐντυπώσεων. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι χάρηκα πάρα πολύ, ἐπειδή αὐτό, πού εἶπε σέ μένα προσωπικά, τό εἶδα καταγραμμένο καί ἀπό τήν εὐλαβῆ συνοδεία
του, πού δημοσίευσε ἕναν τιμητικό Τόμο γύρω ἀπό τό πρόσωπό του, τήν πνευματικότητά του καί τά λόγια του. Πιστοποιεῖται λοιπόν καί ἀπό ἐκεῖ, ἀλλά ἐγώ τό διεσταύρωσα καί μέ ἄλλους ἀξιόπιστους θεολόγους, οἱ ὁποῖοι συνέβη νά τό ἀκούσουν προσωπικά. Δέν τό ἔχω πεῖ δημοσίᾳ μέχρι τώρα, ἀλλά τό ἔφεραν ἔτσι τά πράγματα, πού μέ ἀναγκάζουν νά τό πῶ. Βεβαίως, αὐτό ἔπαιξε ἀποφασιστικό ρόλο στή στάση μου ἀπέναντι στόν Οἰκουμενισμό. Ἐγώ, βεβαίως, ὡς καθηγητής, ὡς ἐπιστήμων, ὀφείλω σέ κάθε περίπτωση νά τό ἀνακρίνω τό θέμα μέ ἐπιστημονικά κριτήρια καί νά τεκμηριώνω τήν ἄποψή μου ἐπιστημονικά καί αὐτό κάνω καί στά μαθήματά μου, βῆμα πρός βῆμα. Ὅμως θεωρῶ πώς ἡ κατάθεση αὐτή εἶναι σημαντική, γιατί γίνεται μέ τρόπο χαρισματικό ἀπό ἕναν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζει κάτι γύρω ἀπό αὐτό τό πρόβλημα, δέν ἔχει διαβάσει, δέν ἔχει ἀκούσει, ἀλλά καταθέτει τήν ἄμεση πνευματική ἐμπειρία του. Νομίζω ὅτι μιλοῦν ἐδῶ τά ἴδια τά πράγματα.

* Ἀπό τό βιβλίο «“Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας”. Μία Σύνοδος μέ ἔλλειμμα συνοδικότητας καί Ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας», σελίδες 80, διαστ. 17x24 ἑκ., ἔκδοση «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν “Φώτης Κόντογλου”», Τρίκαλα, Μάρτιος 2016. Τό βιβλίο αὐτό ἀποτελεῖ τήν ἀπομαγνητοφωνημένη μορφή τῆς τρίωρης ἐκπομπῆς - συνομιλίας τοῦ διευθυντοῦ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας κ. Λυκούργου Μαρκούδη μέ τόν καθηγητή κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη.

Περιοδικό Παρακαταθήκη
Μάρτιος - Απρίλιος 2016

 

https://www.impantokratoros.gr/F99EA4A8.el.aspx

Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.

Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.
Θαυμαστές παρεμβάσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σέ περιπτώσεις ἀπόπειρας αἱρετικῶν νά μολύνουν τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων.
Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς ἡμέρες μας, ὁ ἀντίχριστος κάνει τήν δουλειά του μέ πρωτοφανή δόλο καί μάλιστα ἐντελῶς ἀνεπαίσθητα. Μᾶς ξεγελάει πανεύκολα μέ διάφορες προφάσεις καί ψευτοδικαιολογίες καί χωρίς νά τό καταλάβουμε, μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἄρνηση καί τήν περιφρόνηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας. 

Μᾶς λένε, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοί σωτηρίας. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι ''ἐκκλησίες''. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες ἔχουν ἱερωσύνη καί μυστήρια ἔγκυρα. Μᾶς λένε, νά κρατήσουμε καθαρή μονάχα τήν ἀγάπη καί τήν Ἀλήθεια νά τήν στρογγυλέψουμε. Μᾶς λένε, ὅτι μποροῦμε νά συμπροσευχόμαστε δημοσίως μέ τόν ὁποιοδήποτε αἱρετικό, ἀκόμη καί μέ ἀλλόθρησκο. 

Δέν μᾶς λένε, ὅμως, γιά ὅλα τά παραπάνω, πρῶτον, τί λέει τό Εἀγγέλιο. Δεύτερον, τί μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τρίτον, τί προβλέπεται, γιά ὅλες τίς παραπάνω δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκτροπές, τόσον ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες, ὅσον καί ἀπό τίς Ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν μας Συνόδων. 

Ὁ ἐχθρός, γιά ὅσους προσέχουν καί ἐνδιαφέρονται γιά τήν σωτηρία τους, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δέν βρίσκεται ἁπλά ἐντός τῶν τειχῶν, ἀλλά ἔχει πλέον θρονιαστεῖ στό κέντρο τῆς Ἐκκλησίας: στίς καρδιές τῶν περισσοτέρων ἀξιωματούχων της. Γι' αὐτό καί δέν τόν ὑποψιαζόμαστε, γι' αὐτό καί παρασυρόμαστε χωρίς τήν παραμικρή ἀντίσταση. 

 Ἔλεγε ὁ ἀγαπημένος μας Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος: Ζοῦμε στά χρόνια τοῦ ἀντιχρίστου καί κοιμόμαστε μέ τά τσαρούχια.
Ἡ ἀνθρωποκτόνος παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ (Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς) ἔχει διεισδύσει γιά τά καλά στίς περισσότερες ἐνορίες μας καί ἐμεῖς συνεχίζουμε νά ζοῦμε, σάν νά μή συμβαίνει ἁπολύτως τίποτε!
Κλῆρος καί λαός ἔχουμε πέσει σέ ὕπνο βαθύ, ὕπνο θανατηφόρο. Τό δηλητήριο τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἔχει δηλητηριάσει καί νοῦν καί καρδίαν. Μᾶς ἔχει ὑπνωτίσει καί μᾶς σπρώχνει κατευθεῖαν πρός τήν ὀλέθρια ἀθεΐα, τοὐτέστιν πρός τήν ἀπώλεια. 

Ἐμεῖς, σήμερα, ἐν ὀνόματι μιᾶς νοθευμένης καί ψεύτικης ἀγάπης, ὀνομάζουμε τούς αἱρετικούς ''ἀδελφές ἐκκλησίες''. Τούς προκαθημένους τους, τούς προσφωνοῦμε ''ἁγιώτατους'' καί τούς πολυχρονίζουμε ψαλμωδικῶς ἐντός τῶν Ἱερῶν μας Ναῶν. Τούς καλοῦμε καί συμπροσευχόμαστε μαζί τους μέσα στίς ἐκκλησιές μας, λειτουργούμαστε παρέα μαζί τους κ.α.π. 

Ρωτήσαμε τήν Παναγιά μας, πού λέμε ὅτι θά τήν τιμήσουμε στίς δεκαπέντε τοῦ μηνός, ἐάν συμφωνεῖ μέ ὅλα αὐτά τά ὑβριστικά καί ἐπαίσχυντα ’’κατορθώματά μας’’; Διότι ἡ Παναγιά μας ἔχει φανερώσει τήν στάση Της ἀπέναντι στούς αἱρετικούς καί ἡ στάση Της εἶναι ἐντελῶς διαφορετική ἀπό τήν δική μας: Ὑπάρχουν θαυμαστές ἱστορικές μαρτυρίες, πού βεβαιώνουν, ὅτι ἡ Δέσποινά μας, ἡ Κυρία Θεοτόκος, ὅλους τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς ’’ἡμέτερους’’ λατινόφρονες, τούς ἀποκαλεῖ ''ἐχθρούς δικούς Της καί τοῦ Κυρίου, ὑποκριτές καί ἀσεβέστατους’’.

Στίς 15 Αὐγούστου ἑορτάζομε τήν πάνσεπτο Κοίμησή Της. 

 Πόσοι ἀπό ἐμᾶς, τούς βαπτισμένους στήν κολυμβήθρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, θά βροντοφωνάξουμε τήν ἡμέρα αὐτή ὁμολογιακῶς, ὅπως καί Ἐκείνη τό ἔπραξε, τό ὄχι στήν παρουσία αἱρετικῶν καί λατινοφρόνων μέσα στούς ἱερούς μας ναούς; (Γερμανία, Σμύρνη, Φανάρι κ.α.) 

Πόσοι ἀπό ἐμᾶς, τούς βαπτισμένους στό ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τήν ἡμέρα τῆς Παναγίας, θά μιμηθοῦμε τήν Κυρία μας Θεοτόκο καί, ἀγαπῶντες ἐν ἀληθείᾳ, θά διαμηνύσουμε φωναχτά στούς σύγχρονους Χριστομάχους καί Πνευματομάχους (ὀπαδούς τοῦ Κολυμπαρίου), ὅτι εἶναι ἐχθροί τοῦ Κυρίου Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγιᾶς μας, ἀσεβέστατοι καί ὑποκριτές; 

Οικουμενιστική εικόνα της Παναγίας

Οικουμενιστική εικόνα της Παναγίας
Κουμουτζηνάς Γεώργιος

 Εσχάτως, αναρτήθηκε από καλό ορθόδοξο ιστολόγιο, μία αγιογραφία που εικονίζει την Παναγία μας να έχει υπό την σκέπην Της κάποιους διωκόμενους χριστιανούς, όπως φαίνεται και στην επιγραφή που γράφει στα αγγλικά: «Οur Lady help of persecuted christians», δηλ. η Κυρία μας βοηθά τους διωκόμενους χριστιανούς.

Όσο όμως παρατηρεί κανείς τους διωκόμενους χριστιανούς, διακρίνει πέραν των Ορθοδόξων και ετερόδοξους μονοφυσίτες, παπικούς και ουνίτες. Το ερώτημα είναι: μπορεί η Παναγία από τη μια να σκεπάζει τους πάσης φύσεως αιρετικούς, και από την άλλη να τους ονομάζει εχθρούς του Υιού Της;

πηγη : http://aktines.blogspot.com

Αρχιμ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ και Οικουμενισμός

 

ΑΡΧΙΜ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ


Ἐν Πειραιεῖ 19-09-2016

πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος
ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς


Ὅσοι ἔχουν ἀσχοληθεῖ μέχρι σήμερα μέ τόν Ἀρχιμανδρίτη κυρό Σωφρόνιο Σαχάρωφ καί ἔχουν γράψει ἄρθρα, κείμενα ἤ βιβλία σχετικά μ’αὐτόν, ἐπισημαίνουν συνήθως ὅτι ὑπῆρξε βαθυστόχαστος θεολόγος τοῦ ἀκτίστου φωτός, μεγάλος ἀσκητής καί σωστός Ἁγιορείτης. Ἀναμφίβολα τά ἀνωτέρω ἰσχύουν. Ὅμως, δέν ἔχει τονιστεῖ ἐμφαντικά οὔτε ὑπογραμμιστεῖ μέχρι τώρα ἡ θέση καί ἡ στάση τοῦ Γέροντος Σωφρονίου ἔναντι τῆς παναιρέσεως τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπεπειράθη νά προσλάβει ἐκκλησιαστική καί συνοδική κατοχύρωση καί νομιμοποίηση στήν λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» τοῦ Κολυμπαρίου τῶν Χανίων τῆς Κρήτης τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, πού στήν πραγματικότητα εἶναι μία μικρή ἀρθιμητικῶς καί μεταπατερική «Σύνοδος». Αὐτό θά προσπαθήσουμε νά κάνουμε, μέ τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ καί ὅση ἡμῖν δύναμις, ἔχοντας ὡς βασικές πηγές τά τρία βιβλία τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου Σαχάρωφ μέ τίτλο : «Οἰκοδομώντας τόν Ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας καί στούς ἀδελφούς μας», τόμοι Α΄, Β΄ καί Γ΄, ἐκδ. Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 2014. Τό παρόν κείμενο μπορεῖ νά ἀποτελέσει μία ἀκόμη ἀπάντηση στούς διοργανωτές, συμμετέχοντες, ὑπογράψαντες καί ὑποστηρικτές τῆς Κολυμπαρίου Συνάξεως καί τῶν ἀπαραδέκτων ἐξ ὀρθοδόξου ἐπόψεως ἀποφάσεών της, ἰδιαιτέρως δέ στό κείμενο μέ τίτλο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» (1).


Θά πρέπει, ἐπίσης, νά διευκρινιστεῖ ὅτι οἱ ἀπαντήσεις τοῦ π. Σωφρονίου στίς ἐρωτήσεις, πού τοῦ ἔθεταν διάφοροι, ἦταν προφορικές καί ἐκείνης τῆς στιγμῆς. Ἀργότερα, οἱ ἀδελφοί τῆς Μονῆς τίς κατέγραψαν σέ γραπτό λόγο. Δηλ. ὁ Γέρων δέν κάθισε νά γράψει ἕνα ἐγχειρίδιο δογματικῆς μέ ἀκριβολογία. Ἔτσι ἐξηγεῖται καί τό γεγονός ὅτι ἐν τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου του χρησιμοποιεῖ, καταχρηστικῶς βέβαια καί ὄχι κυριολεκτικῶς, κάποιες ἐκφράσεις καί ὅρους, πού σήμερα ἠχοῦν οἰκουμενιστικά, ὅπως «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν», «διαίρεση τοῦ Χριστιανισμοῦ», «ἡ Ἐκκλησία διαχωρίστηκε σέ τόσο μεγάλο ἀριθμό διαφορετικῶν ὁμολογιῶν», «ἀγγλικανική ἐκκλησία», «ρωμαιοκαθολικοί», «ἑτερόδοξη ἐκκλησία», κ.ἄ.


Α) Ὁ π. Σωφρόνιος περί τῆς «ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν»


« (Δημοσιογράφος) : - Ἄν ὅλοι εἴμαστε χριστιανοί, καί οἱ ρωμαιοκαθολικοί καί οἱ ἀγγλικανοί καί οἱ προτεστάντες καί οἱ ὀρθόδοξοι, τότε γιατί τόση διχόνοια μεταξύ μας στόν χριστιανικό κόσμο;


- Γιατί μερικοί χριστιανοί εἶναι σταυρωμένοι καί ἄλλους τούς καταδιώκουν;


- Εἶναι ἄραγε δυνατή ἡ ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν; Καί μέ ποιόν τρόπο;


Δέν ἀπάντησα σέ κανένα ἐρώτημα, γιατί στό καθένα ἀπό αὐτά μπορεῖ νά δοθοῦν ἀπαντήσεις σέ διαφορετικό μέτρο βάθους, ὅπως σέ ἕναν ἀπέραντο ὠκεανό.


Τοῦ ἀπάντησα :


- Δέν ὑπάρχει λογική ἀπάντηση στίς ἐρωτήσεις σας…


Δέν προχώρησα πιό πέρα ἀπό αὐτό. Σέ σᾶς θά πῶ τό γιατί. Διότι, ὅλα στό Εὐαγγέλιο ὑπερβαίνουν τό ἀνθρώπινο μέτρο. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τό Εὐαγγέλιο «οὐκ ἔστι κατά ἄνθρωπον» (2). Δέν εἶναι κατά τό μέτρο τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι, λοιπόν, δέν ὑπάρχει λογική ἀπάντηση, γιατί ὅλα γίνονται δεκτά μέ τήν πίστη, ὅπως λέει ὁ Κύριος : «Πιστεύετε εἰς τόν Θεόν καί εἰς ἐμέ πιστεύετε» (3). Αὐτό δέν εἶναι καθόλου θέμα λογικῆς, ἀλλά πίστεως.


Τό ἐρώτημα γιά τή δυνατότητα τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν τό ἀπέφυγα, λέγοντας μόνο : «Καταλαβαίνω ὅτι εἶναι βαρύ γιά ὅλους μας».


Γιατί γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους εἶναι ἀδύνατον νά ἀπορρίψουμε τή θεωρία μας γιά τήν ἐν Χριστῷ ζωή μας καί τήν ἀντίληψή μας γιά τήν ἀποκάλυψή Του; Διότι, ὅλοι δέν ἔχουμε τήν ἴδια γνώση, στόν ἴδιο βαθμό. Στή Δύση δέν δόθηκε νά συλλάβει τό πλήρωμα τῆς ἀποκαλύψεως σχετικά μέ τήν ἀρχή τοῦ προσώπου-ὑποστάσεως στό θεῖο Εἶναι καί στό ἀνθρώπινο εἶναι, ὅπως τό ἔχουμε ἐμεῖς στήν Ὀρθοδοξία.


Οἱ ἄλλοι συνήθισαν νά δέχονται τόν Χριστό καί τήν ἀποκάλυψη στό μέτρο, πού τούς δόθηκε. Ἀγαποῦν ἐκεῖνο, πού γνώρισαν. Καί ἡ τραγικότητα βρίσκεται στή διαφορά τοῦ βαθμοῦ κατανοήσεως τῆς ἀποκαλύψεως, πού δόθηκε ἐν Χριστῷ καί μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐπεδήμησε στήν Ἐκκλησία. Ἡ ἀγγλικανική ἐκκλησία προτείνει τόν δικό της τύπο ἑνότητος, ὅπως δηλαδή παρουσιάζεται ἡ ἑνότητα τῆς ἀγγλικανικῆς ἐκκλησίας σέ ὅλο τόν κόσμο. Μερικοί τήν ὀνόμασαν ἐκκλησία-γέφυρα γιά τήν ἑνότητα. Οἱ ρωμαιοκαθολικοί σκέφτονται τήν ἑνότητα μόνο ὡς ὑποταγή ὅλων στόν ἐπίσκοπο Ρώμης. Στό μέτρο πού τό θέμα αὐτό συνδέεται μέ τό προσωπικό βίωμα τοῦ κάθε ἀνθρώπου, λογικά δέν μποροῦμε νά ἀποδείξουμε τίποτε. Αὐτό εἶναι μόνο θέμα πίστεως. Καί ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «διά πίστεως περιπατοῦμεν, οὐ διά εἴδους» (4).


Πατήρ Ν. : Πρέπει νά μεταφερθοῦμε σέ ἄλλο ἐπίπεδο. Γιά νά πάρουμε ἀπάντηση, χρειάζεται νά καταφύγουμε στό ἐπίπεδο τῆς προσευχῆς καί τῆς ἀποκτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τότε ὅλα γίνονται σαφῆ. Καί ἐσεῖς τότε δείξατε τήν εἰκόνα τοῦ Γέροντα, στό σημεῖο ὅπου εἶναι γραμμένο : «Δέομαί Σου, ἐλεῆμον Κύριε, ὅπως πάντες οἱ λαοί γνωρίσωσί Σε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (5).


«Νά προσεύχεσθε γιά τήν εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου, τήν εὐστάθεια τῶν ἁγίων Ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ καί τήν ἕνωση τῶν πάντων. Γιά τί εἴδους ἕνωση; Εἴμαστε τόσο διαιρεμένοι, πού εἶναι πολύτιμη ἀσφαλῶς κάθε ὁρατή ἕνωση. Ἀλλά, μᾶς χρειάζεται νά σκεφτόμαστε γιά «τήν ἑνότητα τῶν πάντων κατ’εἰκόνα τῆς ἑνώσεως τοῦ Θεοῦ μας, τῆς Ἁγίας Τριάδος» (6). «Ἡ «ἕνωση» αὐτή εἶναι ἕνωση ἀγάπης Χριστοῦ» (7).



Β) Ὁ π. Σωφρόνιος περί τῶν ἑτεροδόξων


«Ὑπάρχει συνεπῶς μιά πλευρά τῆς ὀρθοδόξου μετανοίας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πού ταράζει πολλούς ἑτεροδόξους. Πέφτουμε γονατιστοί στό ἔδαφος, μέ τό πρόσωπο καί τό μέτωπό μας ἐγγίζουμε τή γῆ, καί ἔτσι ἐκφράζουμε τή δουλικότητά μας ἐνώπιόν Του, ἐνθυμούμενοι τά λόγια, πού εἶπε μπροστά στό παιδί ἐκεῖνο : «Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία, οὐ μή εἰσέλθητε εἰς τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὅστις οὗν ταπεινώσῃ ἑαυτόν ὡς τό παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν» (8)» (9).


«Ἕνα ἀπό τά τραγικότερα γεγονότα τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας εἶναι ἡ διαίρεση τοῦ Χριστιανισμοῦ σέ διάφορες ὁμολογίες. Ἡ δική μας Ἐκκλησία διδάσκει τήν ἐκπόρευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μόνο ἀπό τόν Πατέρα, ἐνῶ στή Δύση λένε «καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ» (Filioque), καί γιά αἰῶνες μένουμε χωρισμένοι. Προσωπικά, ἀσπάζομαι τή διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἀφήνω τούς ἄλλους νά σκέφτονται ὅπως θέλουν. Ἡ σκέψη μας, ὅμως, προχωρεῖ πέρα ἀπό τά ὅρια τοῦ κοσμικοῦ εἶναι καί μιλάει γιά τό πῶς ἦταν ὁ Θεός πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ κόσμου˙ ὅτι τό Πνεῦμα τό Ἅγιο ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα, καί ὅτι ὁ Πατέρας εἶναι ἡ μόνη ἀρχή καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (10).


Γ) Ὁ π. Σωφρόνιος περί τοῦ «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» - αἱρέσεων


«Γνωρίζετε ὅτι στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν ὑπάρχουν δεκάδες θεολόγοι, διδάκτορες τῆς θεολογίας, καί ὅλοι σκέφτονται διαφορετικά, ὅλοι μιλοῦν διαφορετικά. Ὁ Μπερντιάγιεφ ἔλεγε ὅτι ἡ ζωή εἶναι πολύ ἐνδιαφέρουσα ἀπό τόν πλοῦτο τοῦ περιεχομένου της˙ ὅταν συναντοῦμε ἕνα ἄλλο πρόσωπο, ἀνακαλύπτουμε ἄλλες ἀπόψεις, ἄλλες προσεγγίσεις, ἄλλες ἰδέες, ἄλλες πορεῖες, καί αὐτή ἡ διαφορά τῶν προσεγγίσεων, τῶν ἰδεῶν, τῶν θεωριῶν συνιστᾶ τόν πλοῦτο τῆς ζωῆς μας. Στήν Ἁγία Τριάδα, ὅμως, δέν ἰσχύει αὐτό. Γιά τά Τρία Πρόσωπα δέν ὑπάρχει παρά μόνο μία θέληση, μία βασιλεία, μία δόξα. Στή Μονή, ἐπίσης, δέν εὐχόμαστε ὁ καθένας νά ἔχει δικές του προσωπικές σκέψεις. Αὐτό δέν εἶναι ἀπόδειξη πλούτου. Ὁ πλοῦτος συνίσταται στήν ἀληθινή γνώση τοῦ Θεοῦ Δημιουργοῦ μας. Ἄν Τόν γνωρίζουμε μέ τήν ἴδια τή ζωή μας καί μέσα στή σάρκα μας, τότε, μετά τόν θάνατο, θά εἴμαστε ἀκόμη πιό πολύ ἑνωμένοι μαζί Του. Ὁ ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Μέγας ὑπέφερε πάνω στή γῆ, διότι ὁ καθένας εἶχε τή δική του θέληση, τίς δικές του ἰδέες. Ἔλεγε ὅτι στόν Οὐρανό τό πλῆθος τῶν σεσωσμένων ἔχει τήν ἴδια σκέψη, τήν ἴδια στάση» (11).


«Τί σημαίνει «ὀρθοδοξία»; Ἡ ὀρθοδοξία εἶναι μία ἐνδιάθετη ἀντίληψη-γνώση πῶς νά συναντήσει κανείς τόν Χριστό, τόν ἀληθινό Χριστό. Τώρα, στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν ὑπάρχουν περισσότερες ἀπό διακόσιες διαφορετικές ὁμολογίες (ὑπῆρχαν 336 ὁμολογίες τό ἔτος 1999 (12)). Αὐτό εἶναι δυνατόν, διότι ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ εἶναι λόγος τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀπολύτου Εἶναι, ἀλλά ἐμεῖς δέν εἴμαστε στό ἐπίπεδο αὐτό» (13).


«Γιατί ἡ Ἐκκλησία διαχωρίστηκε σέ τόσο μεγάλο ἀριθμό διαφορετικῶν ὁμολογιῶν; Στή Γενεύη, στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, συμμετέχουν περίπου 200 ὁμολογίες. Στό οἰκουμενικό αὐτό κίνημα ὑπάρχει μιά ἐσφαλμένη ἀντίληψη, σύμφωνα μέ τήν ὁποία κάθε ὁμολογία φέρει ἕνα μέρος τῆς ἀληθείας, ἀλλά καμιά δέν ἔχει τήν ἀληθινή γνώση τοῦ Ἀπολύτου. Ὅσοι μιλοῦν μέ τόν τρόπο αὐτό μπορεῖ νά φαίνεται πώς ἔχουν δίκαιο. Ἀλλά, τό λάθος τους εἶναι ὅτι, βλέποντας τούς ἀντιπροσώπους τῶν διαφόρων ὁμολογιῶν, παρατηροῦν τήν παρουσία τοῦ σκότους τῆς πτώσεως σέ ὅλους τούς ἀντιπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας, καί καταλήγουν στό συμπέρασμα ὅτι κανένας δέν γνωρίζει τήν ἀλήθεια, ἀλλά ὅτι ὁ καθένας κατέχει ἕνα κομμάτι» (14).


«Σᾶς ἔχω μιλήσει ἤδη πολλές φορές, ἀλλά τό Πνεῦμα μέ ὠθεῖ νά τό ἐπαναλάβω. Πρίν ἀκόμη φύγω ἀπό σᾶς – καί τό τέλος τῆς ζωῆς μου εἶναι βέβαια ἐγγύς – θά ἤθελα νά γλιτώσετε ἀπό τήν πλάνη, ἀπό τήν ὁποία πάσχει ὁ σύγχρονος κόσμος στό ἐπίπεδο τῆς θεολογίας, ὥστε κανένας νά μή δημιουργεῖ λανθασμένες θεωρίες γιά τόν Θεό, πού νά διαιροῦν τόν χριστιανικό κόσμο. Ἀναλογισθεῖτε ὅτι στό Κέντρο τῆς Γενεύης, στό Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, ὑπάρχουν περισσότεροι ἀπό διακόσιους διδάκτορες θεολογίας μέ διαφορετικές ἀντιλήψεις! Ἀπό ποῦ αὐτό; Ὁ Θεός εἶναι ἕνας.


Πῶς γίνεται, λοιπόν, νά ὑπάρχουν ὁμολογίες, πού νά μισοῦν καί νά καταδιώκουν τίς ἄλλες; Τώρα παρατηρεῖται διωγμός τῶν Ὀρθοδόξων σέ ὅλο τόν κόσμο. Καί πῶς προκαλοῦμε τό μῖσος αὐτό; Ἐμεῖς φοβόμαστε «καί μύγα νά προσβάλλουμε». Μᾶς μισοῦν, ὅμως, περισσότερο ἀπό ὅ,τι τούς ἐγκληματίες. Καί αὐτό δέν εἶναι καθόλου φαντασία, ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τήν πεῖρα μας. Ἀλλά, «ἄς μή ταράσσεται ἡ καρδιά σας˙ πιστεύετε στόν Θεό, πιστεύετε στόν Χριστό» (15) καί συνεχίστε τή ζωή αὐτή. Αὐτός εἶπε : «Ὅπως μίσησαν ἐμένα ἄδικα (16), ἔτσι θά μισήσουν καί ἐσᾶς γιά τό ὄνομά μου» (17). Συνεπῶς, μή χάνετε τή βασική θεωρία : τῆς ζωῆς χωρίς ἁμαρτία» (18)!


Δ) Ὁ π. Σωφρόνιος περί τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καί τῶν διαλόγων


«Δέν λαμβάνω μέρος στήν οἰκουμενική κίνηση. Ἡ ἰδέα μου, ὅμως, ἦταν ἡ ἐξῆς : νά συγκεντρώνεσθε καί νά ἐξετάζετε πῶς εἶναι δυνατόν νά ζήσουμε χωρίς ἁμαρτία. Ἔρχονται διακόσιοι διδάκτορες θεολογίας καί ὁ καθένας λέει τίς θεωρίες του, φανερώνοντας ἔτσι τήν ἄγνοια καί τήν ἀμάθειά του. Ἄς παραθέσουμε ἕνα ἀπό τά λάθη : Μερικοί μελετοῦν ὅλες τίς θρησκεῖες καί στή θεωρητική αὐτή γνώση τῆς ἰστορίας ὅλων τῶν θρησκειῶν καί τοῦ περιεχομένου τῶν διδασκαλιῶν βλέπουν τήν παγκοσμιότητά τους. Ὁ Κύριος, ὅμως, λέει : «Εἷς ὑμῶν ἐστιν ὁ Πατήρ καί εἷς ὁ διδάσκαλος, ὁ Χριστός» (19). Καί αὐτός ὁ Διδάσκαλος Χριστός φέρει μέσα Του ὁλόκληρη τήν κτίση. Συνεπῶς, θά ἀκολουθήσουμε τά ἴχνη τοῦ Χριστοῦ, πού φέρει στή συνείδησή Του ὅλη τήν τραγωδία καί πεθαίνει γιά τήν πίστη Του αὐτή» (20).


«Ἄν ὑπῆρχε ἀγάπη, ὅλος ὁ χριστιανικός κόσμος θά ἦταν ἕνα πράγμα, κατ’εἰκόνα τῆς ἑνότητος τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἄν ὁ χριστιανικός κόσμος κατατεμαχίζεται, αὐτό γίνεται, ἐπειδή οἱ χριστιανοί δέν τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου. Ἀπό τότε πού ἄρχισαν οἱ παγκόσμιες κινήσεις τῶν χριστιανῶν, τόσοι διάλογοι, τόσες διανοητικές προσπάθειες ἀπό κάθε πλευρά, γιά νά πείσουν ὅτι ἡ καθεμιά κατέχει τό καλύτερο, δέν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα στόν αἰώνα μας» (21).


Ε) Ὁ π. Σωφρόνιος περί τῶν θρησκειῶν


«Ὑπάρχει αὐτό, πού λέγεται «παγκόσμια θεωρία», σύμφωνα μέ τήν ὁποία στό ἴδιο πλαίσιο τοποθετοῦνται καί ὁ Χριστός καί ὁ Βούδας καί ὁ Μωάμεθ καί ὁ Κομφούκιος κ. ἄ., ὡς μεγάλοι ἤ μικροί «διδάσκαλοι τῆς ἀνθρωπότητος». Γιά μένα, ὅμως, πολυπόθητη εἶναι μόνο ἡ συνείδηση τοῦ Χριστοῦ (22), ὁ Ὁποῖος φέρει μέσα του ὅλο αὐτό τόν κόσμο. Καί σέ αὐτό ἔγκειται ἡ χριστιανική παγκοσμιότητα τοῦ προσώπου» (23).


«Ἡ διδαχή τοῦ Γέροντα σέ κάθε κείμενό του φθάνει ὡς τά ἔσχατα ὅρια. Γιά τή μετάνοια, λοιπόν, λέει ὅτι μετανοοῦμε, δέν εἴμαστε ἄμεμπτοι, ἐφόσον δέν ἀποκτήσαμε τέτοια κατάσταση, ὥστε νά ζοῦμε ὅλη τήν ἀνθρωπότητα ὡς περιεχόμενο τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς μας. Αὐτό εἶναι ἡ παγκοσμιότητα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀδύνατον νά τήν ἐννοήσουμε ὡς «παγκοσμιότητα γνώσεως», ὅπως τείνουν νά φρονοῦν μερικοί πολυμαθεῖς, ὅτι δηλαδή κατορθώνεται, ὅταν ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει καί τόν Χριστιανισμό καί τόν Βουδισμό καί τόν Ἰσλαμισμό καί τόν Κομφουκιανισμό καί τόν Μαρξισμό καί ὅλα τά ἄλλα. Ἡ παγκοσμιότητα δέν εἶναι γνώση τῶν ποικίλων ἀπόψεων τοῦ ἀνθρωπίνου εἶναι ἐπί τῆς γῆς, ἀλλά εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, πού ἀγκαλιάζει τά πάντα˙ εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία μοῦ φαινόταν στήν ἀρχή ὡς κάτι τό ἀνάξιο καί ψυχολογικό, ἀλλά ὕστερα ἀποκαλύφθηκε στή συνείδησή μου ὡς δύναμη ὀντολογική, πού ἑνοποιεῖ. Ὁ Πατέρας ἀγαπᾶ τόν Υἱό καί βεβαίως ἀγαπᾶ καί τό Ἅγιο Πνεῦμα. Καί ὁ Υἱός ἀγαπᾶ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα. Καί τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι στραμμένο πρός τόν Πατέρα. Ἔτσι, ἡ ἀγάπη αὐτή εἶναι αἰώνια ἑνότητα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί στήν κοινωνία αὐτή τῶν ὑποστάσεων περικλείεται τό ἀπόλυτο Εἶναι τοῦ Θεοῦ» (24).


ΣΤ) Ὁ π. Σωφρόνιος περί μοναδικότητος καί ἀποκλειστικότητος τοῦ Χριστιανισμοῦ


«Ὀφείλουμε δηλαδή ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νά φέρουμε βαθιά μέσα μας τή συνείδηση, πού βλέπουμε στόν Ἴδιο τόν Χριστό, καί νά ζοῦμε τόν κόσμο ὡς ἕναν Ἀδάμ καί νά προσευχόμαστε γιά ὅλο τόν Ἀδάμ. Αὐτός εἶναι ὁ γνήσιος ὀρθόδοξος Χριστιανισμός! Καί σᾶς ἱκετεύω : Μήν «παραδώσετε» σέ κανέναν τόν ἀληθινό Χριστό, τόν Δημιουργό ὅλου τοῦ κόσμου καί Σωτήρα Θεό! Ἄν μειώσετε τόν Χριστό στό ἐπίπεδο τῆς ἐθνικότητος, τότε νά γνωρίζετε ὅτι βρίσκεστε στό σκοτάδι. Εἶναι δυνατόν νά βλέπουμε τήν πραγματικότητα τῆς ζωῆς, πού μᾶς διαιρεῖ, ἀλλά οἱ διαιρέσεις αὐτές μποροῦν νά ὑπερνικηθοῦν μέ ἀνθρώπινη προσπάθεια˙ τή συνείδηση, ὅμως, τοῦ Χριστοῦ Θεοῦ τήν παρέχει μόνο τό Πνεῦμα τό Ἅγιο» (25).


«Ὁ Κύριος εἶπε : «Ὅς ἐάν θέλῃ ἐν ὑμῖν εἶναι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος» (26). Τέτοιος εἶναι ὁ χαρακτήρας τῆς διακονίας μας καί μέ τήν ἔννοια αὐτή ὁ Χριστιανισμός ξεχωρίζει ἀπό κάθε ἄλλη θρησκεία. Ὅσο περισσότερο ταπεινωθοῦμε, τόσο ἐγγύτερα θά βρεθοῦμε πρός Αὐτόν, ὁ Ὁποῖος «ἐταπείνωσεν Ἑαυτόν … μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ» (27)» (28).


«Ὁ Χριστιανισμός μας ποτέ δέν πρέπει νά ἀναμιγνύεται μέ καμμία ἄλλη διδασκαλία, πού ὑπάρχει στόν κόσμο : γιά μᾶς ὑπάρχει μόνο τό Εὐαγγέλιο» (29).


«Ἐμεῖς οἱ χριστιανοί Τόν ὁμολογοῦμε (τόν Χριστό) ὡς τόν «Μονογενῆ» Υἱό τοῦ Πατρός, ὅπως Αὐτός ὁ Ἴδιος λέει (30). Δέν τόν συγκρίνουμε μέ κανέναν ἀπό τούς διδασκάλους ἐκείνους τῆς ἀνθρωπότητος, ὅπως εἶναι ὁ Βούδας, ὁ Μωάμεθ ἤ ἀκόμη καί αὐτός ὁ Μωϋσῆς. Ὁ Χριστός δέν ἦταν υἱός ἀνθρώπου κατά τή γέννησή Του, ἀλλά ἔγινε «Υἱός Ἀνθρώπου» (31) κατά τή συγκατάβαση καί τήν ἐνσάρκωσή Του, παραμένοντας κατ’οὐσίαν Δημιουργός ὅλων τῶν ὑπαρκτῶν. Στό Σύμβολο τῆς Πίστεως λέγεται : «δι’Οὗ τά πάντα ἐγένετο». Καί στόν πρόλογο τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου γράφτηκε : «Πάντα δι’Αὐτοῦ ἐγένετο, καί χωρίς Αὐτοῦ ἐγένετο οὐδέ ἕν, ὅ γέγονεν» (32)» (33).


Ἀπό τήν παράθεση αὐτή τῶν κειμένων τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ βγαίνουν δύο συμπεράσματα. Τό πρῶτο συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὁ π. Σωφρόνιος διαφωνοῦσε μέ τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τίς αἱρετικές θεολογικές καί ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καί τῶν διαλόγων τῶν τελευταίων ἑκατόν εἴκοσι ἐτῶν. Τό δεύτερο συμπέρασμα εἶναι ὅτι ὁ π. Σωφρόνιος ἐπιθυμοῦσε νά γνωρίσουν ὅλοι οἱ λαοί τῆς γῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τόν Θεάνθρωπο Χριστό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως ἔλεγε ὁ ὅσιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης. Θά μπορούσαμε, τέλος, νά ποῦμε ὅτι ὁ π. Σωφρόνιος ἦταν ὑπέρ ἑνός ὀρθοδόξου «οἰκουμενισμοῦ».


_________________________
l_GR

2 Γαλ. 1, 11.

3 Ἰω. 14, 1.

4 Β΄ Κορ. 5, 7.

5 ΑΡΧΙΜ. ΣΟΦΡΩΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ, Οἰκοδομώντας τόν Ναό τοῦ Θεοῦ μέσα μας καί στούς ἀδελφούς μας, τ. Β΄, ἔκδ. Ἱερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 2014, σσ. 282-286.

6 Ὅ. π., τ. Γ΄, σσ. 102-103.

7 Ὅ. π., τ. Γ΄, σ. 222.

8 Ματθ. 18, 3.

9 Ὅ. π., τ. Γ΄, σ. 186.

10 Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 316.

11 Ὅ. π., τ. Α΄, σσ. 96-97.

12 Σχ. βλ. SHOP 244, σ. 4

13 Ὅ. π., τ. Α΄. σ. 196.

14 Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 144.

15 Ἰω. 14, 1.

16 Ἰω. 15, 25.

17 Μάρκ. 13, 13.

18 Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 310.

19 Ματθ. 23, 8-9.

20 Ὅ. π., τ. Β΄, σσ. 310-311.

21 Ὅ. π., τ. Γ΄, σ. 91.

22 Α΄ Κορ. 2, 16.

23 Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 49.

24 Ὅ. π., τ. Α΄, σσ. 266-267.

25 Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 46.

26 Ματθ. 20, 27.

27 Φιλ. 2, 8.

28 Ὅ. π., τ. Α΄, σ. 427.

29 Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 299.

30 Ἰω. 1, 18.

31 Ματθ. 11, 19.

32 Ἰω. 1, 3. 33 Ὅ. π., τ. Β΄, σ. 297.

 

https://www.impantokratoros.gr/EECD0D86.el.aspx

Ανθρωπιστικός Οικουμενισμός ( Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς )

...Ας μη απατώμεθα. Υπάρχει και ο «διάλογος του ψεύδους», όταν οι διαλεγόμενοι συνειδητώς ή ασυνειδήτως ψεύδονται ο εις εις τον άλλον. Τοιούτος διάλογος είναι οικείος εις τον «πατέρα του ψεύδους», τον Διάβολον, «ότι ψεύστης εστίν και ο πατήρ αυτού» (Ιω. 8, 44). Οικείος είναι και εις όλους τους εκουσίους ή ακουσίους συνεργάτας του, όταν αυτοί θελήσουν να πραγματοποιήσουν το καλόν των διά του κακού, να φθάσουν εις την «αλήθειάν» των με την βοήθειαν του ψεύδους. Δεν υπάρχει «διάλογος της αγάπης» άνευ του διαλόγου της αληθείας. Άλλως τοιούτος διάλογος είναι αφύσικος και ψευδής. Όθεν και η εντολή του Αποστόλου ζητεί να είναι «η αγάπη ανυπόκριτος» (Ρωμ. 12, 9)....
Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία ότι το αγιοπατερικόν μέτρον της αγάπης προς τους ανθρώπους και της σχέσεως προς τους αιρετικούς, από των Αποστόλων κληρονομηθέν, έχει ολοτελώς θεανθρώπινον χαρακτήρα. Τούτο εκφράζουν θεοπνεύστως οι εξής λόγοι του Α­γίου Μαξίμου: «Ου θέλων δε τους αιρετικούς θλίβεσθαι, ουδέ χαίρων τη κακώσει αυτών γράφω ταύτα, μη γένοιτο, αλλά τη επιστροφή μάλλον χαίρων και συναγαλλόμενος. Τί γαρ τοις πιστοίς τερπνότερον του θεάσθαι τα τέκνα του Θεού τα διεσκορπισμένα συναγόμενα εις εν; Ούτε υμίν του φιλανθρώπου το απηνές παραινών προτιθέναι. μη ούτω μανείην. αλλά μετά προσεχείας και δοκιμασίας ποιείν τε και ενεργείν τα καλά εις πάντας ανθρώπους, και πάσι πάντα γινομένους, καθώς έκαστος επιδείται υμών, παρακαλών. προς μόνον το καθοτιούν αιρετικοίς συνάρασθαι εις σύστασιν της φρενοβλαβούς αυτών δόξης, σκληρούς παντελώς είναι υμάς και αμειλίκτους βούλομαί τε και εύχομαι. Μισανθρωπίαν γαρ ορίζομαι έγωγε και αγάπης θείας χωρισμόν το τη πλάνη πειράσθαι διδόναι ισχύν εις περισσοτέραν των αυτή προκατειλημμένων φθοράν» (Αγ. Μαξίμου Ομ. PG 91).
...Μόνον μέσα εις την Εκκλησίαν, εις το μοναδικόν τούτο Παμμυστήριον του Χριστού, δύναται να γίνη λόγος περί των Μυστηρίων. Διότι η Εκκλησία η Ορθόδοξος, ως το Σώμα του Χριστού, είναι η πηγή και το κρι­τήριον των Μυστηρίων και όχι το αντίθετον. Τα Μυστήρια δεν δύνανται να αναβιβάζωνται υπεράνω της Εκκλησίας ούτε να θεωρώνται έξω από το Σώμα της Εκκλησίας.
Ένεκα τούτου, συμφώνως προς το φρόνημα της Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας και συμφώνως προς ολόκληρον την ορθόδοξον Παράδοσιν, η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν παραδέχεται την ύπαρξιν άλλων μυστηρίων έξω απ' αυτήν, ούτε θεωρεί αυτά ως μυστήρια, έως ότου προσέλθη τις διά της μετανοίας εκ της αιρετικής «εκκλησίας», δηλαδή ψευδοεκκλησίας, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν του Χριστού. Μέχρις ότου δε μένει τις έξω από την Εκκλησίαν, μη ηνωμένος μετ' αυτής διά της μετανοίας, μέχρι τότε είναι αυτός διά την Εκκλησίαν αιρετικός και αναποφεύκτως ευρίσκεται εκτός της σωτηριώδους Κοινωνίας. Διότι «τις μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Β' Κορ. 6, 14).
Ο πρωτοκορυφαίος Απόστολος, με την εξουσίαν την οποίαν έλαβεν από τον Θεάνθρωπον, δίδει εντολήν: «Αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τίτ. 3, 10). Εκείνος, λοιπόν, ο οποίος, όχι μόνον δεν παραιτείται από τον «αιρετικόν άνθρωπον», αλλά δίδει εις τούτον και Αυτόν τον Κύριον εν τη θεία Ευχαριστία, αυτός ευρίσκεται εις την αποστολικήν και θεανθρωπίνην αγίαν πίστιν; Επί πλέον ο ηγαπημένος Μαθητής του Κυρίου Ιησού, ο Απόστολος της αγάπης, δίδει εντολήν: άνθρωπον ο οποίος δεν πιστεύει εις την σάρκωσιν του Χριστού και δεν παραδέχεται την ευαγγελικήν περί Αυτού ως Θεανθρώπου διδασκαλίαν «μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν» (Β' Ιω. 1, 10).
Ο Κανών ME' των αγίων Αποστόλων βροντοφωνεί: «Επίσκοπος, ή πρεσβύτερος, ή διάκονος, αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω. ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω». Η εντολή αύτη είναι σαφής, ακόμη και διά την συνείδησιν του κώ­νωπος. Δεν είναι έτσι;
Ο Κανών ΞΔ' των αγίων Αποστόλων διατάσσει: «Ει τις κληρικός, ή λαϊκός, εισέλθη εις συναγωγήν Ιουδαίων, ή αιρετικών, προσεύξασθαι, και καθαιρείσθω, και αφοριζέσθω». Και τούτο είναι σαφέστατον και διά την πλέον πρωτόγονον συνείδησιν.
Ο Κανών MS' των Αγίων Αποστόλων: «Επίσκοπον ή πρεσβύτερον αιρετικών δεξαμένους βάπτισμα ή θυσίαν καθαιρείσθαι προστάττομεν. Τις γαρ συμφώνησις Χρι­στώ προς Βελίαρ; ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου;». Είναι οφθαλμοφανές και διά τους αομμάτους ότι η εντολή αυτή ορίζει κατηγορηματικώς ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζωμεν εις τους αιρετικούς ουδέν άγιον Μυστήριον και ότι πρέπει να θεωρώμεν αυτά ως άκυρα και άνευ θείας Χάριτος.
Ο θεόπνευστος φορεύς της αποστολικής και αγιοπατερικής καθολικής Παραδόσεως της Εκκλησίας του Χριστού, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ευαγγελίζεται εκ της καρδίας όλων των αγίων Πατέρων, όλων των αγίων Αποστόλων, όλων των αγίων Συνόδων της Εκκλησίας την εξής θεανθρωπίνην αλήθειαν: «Ουκ έστι τύπος ο άρτος και ο οίνος του Σώματος και Αίματος του Χριστού (μη γένοιτο), αλλ' αυτό το Σώμα του Κυρίου τεθεωμένον... Δι' αυτού καθαιρόμενοι ενούμεθα τω Σώματι Κυρίου και τω Πνεύματι Αυτού, και γινόμεθα Σώμα Χριστού (= η Εκκλησία)... Μετάληψις δε λέγεται. δι' αυτής γάρ της Ιησού θεότητος μεταλαμβάνομεν. Κοινωνία δε λέγεταί τε και εστιν αληθώς, διά το κοινωνείν ημάς δι' αυτής τω Χριστώ και μετέχειν Αυτού της σαρκός τε και της θεότητος. κοινωνείν δε και ενούσθαι αλλήλοις δι' αυτής. επεί γαρ εξ ενός άρτου μεταλαμβάνομεν, οι πάντες εν Σώμα Χριστού και εν Αίμα, και αλλήλων μέλη γινόμεθα, σύσσωμοι Χριστού χρηματίζοντες. Πάση δυνάμει τοίνυν φυλαξώμεθα μη λαμβάνειν μετάληψιν αιρετικών μήτε διδόναι. «Μη δώτε γαρ τα άγια τοις κυσίν, ο Κύριός φησι, μηδέ ρίπτετε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων» (Ματθ. 7, 6), ίνα μη μέτοχοι της κακοδοξίας και της αυτών γενώμεθα κατακρίσεως. Ει γαρ πάντως ένωσίς εστι προς Χριστόν και προς αλλήλους, πάντως και πάσι τοις συμμεταλαμβάνουσιν ημίν κατά προαίρεσιν ενούμεθα. Εκ προαιρέσεως γαρ η ένωσις αυτή γίνεται, ου χωρίς της ημών γνώμης. Πάντες γαρ εν σώμα εσμεν, ότι εκ του ενός άρτου μεταλαμβάνομεν, καθώς φησιν ο θείος Απόστολος»1.
Ο ατρόμητος ομολογητής των θεανθρωπίνων ορθοδόξων αληθειών αναγγέλλει εις όλους τους ανθρώπους όλων των κόσμων: «Το γαρ κοινωνείν παρά αιρετικού ή προφανώς διαβεβλημένου κατά τον βίον αλλοτριά Θεού και προσοικειοί τω Διαβόλω»2. Κατά τον ίδιον ο άρτος των αιρετικών δεν είναι «σώμα Χριστού»3. Διά τούτο, «Ως ουν ο θείος άρτος υπό των Ορθοδόξων μετεχόμενος, πάντας τους μετόχους εν σώμα αποτελεί. ούτω δη και ο αιρετικός κοινωνούς τους ούτω αυτού μετέχοντας αλλήλων απεργαζόμενος, εν σώμα αντίθετον Χριστώ παρίστησι»4. Επί πλέον, «Η παρά των αιρετικών κοινωνία ου κοινός άρτος αλλά φάρμακον (= δηλητήριον), ου σώμα βλάπτον, αλλά ψυχήν μελαίνον και σκοτίζον»5....



(Από το βιβλίον ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ).


1. Ιωάννου Δαμασκηνού, Εκδ. Ορθ. πίστεως 4, 13, PG 94, c. 1149. 1152. 1153. Πρεβ. Α' Κορ. 10, 17.
2. Θεοδώρου Στουδίτου, PG 99, c. 1668C.
3. Αυτόθι, c. 1597Α.
4. Αυτόθι, c. 1480CD.
5. Αυτόθι, c. 1189C



«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)»
Τεύχος 10. ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2004. Θεσ/νίκη
Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Καλαβρύτων Αμβρόσιος : Το Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου, δεν λέγει όλη την αλήθεια!

Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΜΑΣ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
ΡΙΠΕΣ-ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ-ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ-ΑΠΟΡΙΕΣ!
_________Η συνέλευση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας μας (Ι.Σ.Ι.) συνήλθε τον Νοέμβριο με ένα και μοναδικό θεμα: να κρίνη, να εγκρίνη ή να απορρίψη τις Αποφάσεις της λανθασμένως αυτοκληθείσης με το ηχηρό τίτλο «ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ» στο Κολυμπάρι της Κρήτης.

_______Το εκδοθέν Ανακοινωθέν της 24ης Νοεμβρίου κατά την λήξη των εργασιών της Ι.Σ.Ι. ενεφάνισεν τά πράγματα απολύτως ιδανικά! Δι' αυτού ετονίζετο η απόλυτος σύμπνοια των Μελών και η ενότης του Ιερού Σώματος. Ένα όμως είναι βέβαιο: ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ για την έγκριση των Αποφάσεων της εν Κρήτη συνελθούσης Συνόδου ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ! Η έγκριση υπήρξε σιωπηλή, δηλ. δεν εσημειώθησαν δυναμικές αντιδράσεις! Το επιχείρημα είναι «a contrario»! Δηλ. «εκ του αντιθέτου»!
________Το Ανακοινωθέν εκείνο όμως προξένησε ενόχληση στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας. Υπήρξεν αμφισβήτησις ως πρός την αληθινή παρουσίαση των πραγμάτων. Μάλιστα κάποιος μαχητικός κληρικός με ανοικτή επιστολή του προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο και Πρόεδρο του Σώματος κ. Ιερώνυμο εζήτησε την δημοσίευση των Πρακτικών της Ι.Σ.Ι.
________Είχαν τεθή δύο ζητήματα, για τα οποία το πλήρωμα της Εκκλησίας ανέμενε κάποια ανακοίνωση: α) ενδεχομένως την διόρθωση του Ανακοινωθέντος της ΙΣΙ και β) την ενασχόληση της ΔΙΣ με το έγγραφο του Παναγιωτάτου Πατριάρχου μας. Η ελαχιστότης μας ετήρησε σιγήν ιχθύος, αναμένοντας τα αποτελέσματα των εργασιών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, η οποία θα συνεδρίαζε την 7ην καί 8ην Δεκεμβρίου λ.έ. Τώρα πια ο δρόμος άνοιξε! Στο εκδοθέν Ανακοινωθέν αναγράφονται τα εξής σχετικά:
Συνήλθε χθες και σήμερα η Διαρκής Ιερά Συνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος της 160ής Συνοδικής Περιόδου, υπό την Προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου.
Κατά τη χθεσινή και σημερινή Συνεδρία:
Η Δ.Ι.Σ. υλοποιώντας την Απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας μελέτησε όλα τα κείμενα, που υπεβλήθησαν και αφορούν στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο και θα εκδώσει ανακοινωθέν προς ενημέρωση του ιερού κλήρου και του λαού για τις αποφάσεις της Συνόδου.
_________Τώρα πλέον μπορούμε να διατυπώσουμε την όποια ταπεινή μας γνώμη. Σήμερα, λοιπόν, προσεγγίζουμε το θέμα της ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.
Μια γενική παρατήρησις, κατά τήν ταπεινή μας άποψη, είναι ότι η Ι.Σ.Ι. δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του πιστού Λαού μας! Το ιερό Σώμα μας συνεκλήθη κάτω από ένα βαρύ σύννεφο φόβου, που είχε προκαλέσει μια πρόσφατη επιστολή του Παναγιωτάτου Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.
Ο Αρχιεπίσκοπος δεν έπρεπε να «ερεθίση» τα πνεύματα των Ιεραρχών Συνέδρων.
Ο Σεβασμιώτατος Εισηγητής κ. Θεολόγος, ως Ιεράρχης των Νέων Χωρών, ήτο «συμφιλιωτικός»! Δεν άφησε αιχμές για κανένα σημείο των Αποφάσεων του Κολυμπαρίου.
Μετά το πέρας της Εισηγήσεως, εζήτησε και έλαβε πρώτος το λόγον ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος. Όταν, λοιπόν, άρχισε να αναφέρεται σε μερικά «αδύνατα» σημεία των εν Κρήτη αποφασισθέντων, τότε όλως αιφνιδίως ένας εκ των αρχαιοτέρων κατά τα πρεσβεία της αρχιερωσύνης Ιεράρχης «ώρμησε», λεκτικώς εννοείται, κατά του ομιλητού και με ύφος ανάδελφο τον διέκοπτε συνεχώς ισχυριζόμενος, ότι«δεν έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε τις Αποφάσεις της Κρήτης, εφ' όσον η Σύνοδος εκείνη συνεκλήθη, συνεσκέφθη και απεφάσισεν, όσα απεφάσισεν, υπό τήν επίπνοιαν και τον φωτισμόν του Αγίου Πνεύματος».
Το γεγονός αυτό ερέθισε την ταπεινότητά μας, οπότε με κατατεθείσα γραπτή Δήλωσή μας, εδηλώσαμεν, ότι υπό τοιαύτας συνθήκας και σε ένδειξη διαμαρτυρίας ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΟΜΙΛΗΣΟΥΜΕ! Κατόπιν τούτου καταγράψαμε τις απόψεις μας σε ένα χαρτί και τις καταθέσαμε για τα Πρακτικά της Συνόδου. Αργότερα θα τις δημοσιοποιήσουμε.
Συνεπώς ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος-Πρόεδρος, ώφειλε να ακολουθήση το γενικώτερο κλίμα.
Παρά ταύτα από μια μερίδα των Σεβασμιωτάτων Συνέδρων υπήρξαν αντιδράσεις, οι οποίες όμως δεν έδωσαν ένα μαχητικό χαρακτήρα στην αίθουσα των Συνεδριών μας. Το γενικό κλίμα ήταν να μη δυσαρεστηθή ο Πατριάρχης μας!
Καλώς; Κακώς; Εσείς θα το κρίνετε!
Τελικά η ταπεινή μας γνώμη είναι, ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν έλυσε προβλήματα! Αντιθέτως ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ, ΕΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΝΕΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ! Η συνείδησις της Εκκλησίας ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΕ!
__________Ας δούμε λεπτομερέστερα τό ζήτημα. Σας παρουσιάζουμε κάποιες σημειώσεις μας, τις οποίες είχαμε συντάξει πρό ημερών, αλλά δεν εδημοσιοποιήσαμε τότε, αναμένοντας τις Συνεδρίες της Δ.Ι.Σ. Θα διαπιστώσετε επαναλήψεις, αλλά δεν πειράζει! Έτσι θα εμπεδώσετε καλύτερα τα σχόλια.
______Λοιπόν ο Εισηγητής, Σεβ. Μητροπολίτης Σερρών καί Νιγρίτης κ. Θεολόγος, σε μια λεπτομερή και λίαν κατατοπιστική Εισηγησή του, ανεφέρθη στα εν Κολυμπαρίω συζητηθέντα καί αποφασισθέντα, χωρίς όμως και να αναφερθή σε ωρισμένα «αμφιλεγόμενα» σημεία των Αποφάσεων της Συνόδου εκείνης.
________ Στο εκδοθέν Ανακοινωθέν της 24ης Νοεμβρίου, μεταξύ άλλων, αναφέρονται καί τα εξής:
«......Ακολούθως, σύμφωνα με την Ημερησία Διάταξη, συνεχίσθηκε εποικοδομητική συζήτηση επί της Εισηγήσεως του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγου, η οποία πραγματοποιήθηκε χθες και είχε ως θέμα την ενημέρωση του Σώματος της Ιεραρχίας περί των διεξαχθεισών εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Μετά το πέρας της συζητήσεως, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έλαβε τον λόγο και αφού ευχαρίστησε όλους για τις τοποθετήσεις τους, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στον Εισηγητή, ειπών μεταξύ άλλων: «Ευχαριστίες και συγχαρητήρια οφείλονται στον Σεβασμιώτατο Σερρών για την επιτυχή διαπραγμάτευση του θέματος».
Εν κατακλείδι, μετά από Εισήγηση του Μακαριωτάτου Προέδρου, η οποία έγινε ομόφωνα αποδεκτή, τονίζεται η, μετά την ενδελεχή και λεπτομερή ενημέρωση του Σώματος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, επιβεβαίωση της ενότητός Της, και αποφασίσθηκε η έγκριση των προτάσεων της Εισηγήσεως, καθώς και η μελέτη και όλων των κειμένων που υπεβλήθησαν, από την Δ.Ι.Σ., ώστε να συνταχθεί ανακοινωθέν προς ενημέρωση του ιερού κλήρου και του λαού.....»
__________Το ανωτέρω Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου, λοιπόν, δεν λέγει όλη την αλήθεια! Διότι, ναί μεν κατά την Συνεδρίαν της 2ας ημέρας υπήρξε μία απολύτως ήρεμη ατμόσφαιρα, σύμφωνα και μέ τήν «γραμμή», η οποία, εμμέσως πλήν σαφώς, είχε εκφρασθή ως επιθυμία του Προέδρου μας, αλλά αντιθέτως, όπως παραπάνω εσημειώσαμε, κατά τήν Συνεδρίαν της πρώτης ημέρας, μετά την Εισήγηση του Σεβ. Σερρών, η ατμόσφαιρα υπήρξεν απολύτως εκρηκτική!
________Θα το επαναλάβουμε: 'Οταν ο Σεβ. Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος άρχισε να αναφέρεται σε μερικά αρνητικά σημεία της Μεγάλης Συνόδου, όπως π.χ. στην ατελή προετοιμασία της, ένας εκ των πρεσβυτέρων Αδελφών - με ύφος οργίλον καί μέ ένα «βάρβαρο τρόπο», όπως εμείς προσωπικώς τον εχαρακτηρίσαμε,διέκοπτε τον ομιλητήν, για να υπερασπισθή το κύρος του Οικουμενικού μας Πατριάρχου! Την στάση αυτή, αλλά με ηρεμώτερον ύφος, ακολούθησαν δύο ακόμη πρεσβύτεροι Ιεράρχες των Νέων Χωρών. Το γεγονός αυτό επηρέασε τα πνεύματα, αφού οι τρεις Αδελφοί μας, ενεργούντες ως «Ηρακλείς του Θρόνου»,κακώς βέβαια, στην προσπάθειά τους νά υπερασπισθούν το άψογο των πατριαρχικών ενεργειών, κατώρθωσαν να φιμώσουν τίς όποιες αντιδραστικές φωνές. Έτσι, λοιπόν, η ήρεμη ατμόσφαιρα επεβλήθη!
________Ας το επαναλάβουμε και εδώ, ότι κατόπιν όλων αυτών εμείς -σε ένδειξη διαμαρτυρίας- αρνηθήκαμε να λάβωμε μέρος στη συζήτηση, καταθέσαμε όμως μιά επτασέλιδη Δήλωση ενώπιον της Ι.Σ.Ι., στην οποία εκθέτουμε τις προσωπικές μας απόψεις. Η Δήλωση της 23ης Νοεμβρίου είχε τον τύπον «Κατόπιν τούτων αρνούμαι να συμμετάσχω εις την διεξαγομένην συζήτησιν και να εκθέσω τήν ταπεινήν μου άποψιν, διότι 1ον....., 2ον...., 3ον....9ον....». Εκεί περιέχονται εννέα σημεία, με τα οποία δικαιολογείται η άρνησή μας. Η Δήλωση αυτή θα δοθή αργότερα στη δημοσιότητα.
_______Ύστερα από τά παραπάνω δεδομένα η Συνεδρίαση της δεύτερης ημέρας διεξήχθη εν απολύτω ηρεμία. Ωστόσο εκ μέρους Σεβασμιωτάτων Συνέδρων δεν έλλειψαν οι κρίσεις και οι επικρίσεις κατά των Αποφάσεων της Μεγάλης Συνόδου! Γενικώς όμως η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη, έτσι ώστε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος καί Πρόεδρος κ. Ιερώνυμος να μή περιέλθη σε δύσκολη θέση έναντι του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Του Πατριάρχου μας, ο Οποίος -παραβιάζοντας το Κανονικό Δίκαιο- διά της υπ' αριθμ. Πρωτ. 1153/16.11.2016 επιστολής του επενέβη στα εσωτερικά ζητήματα μιάς άλλης Τοπικής Εκκλησίας, καθιστάμενος ένοχος για το αδίκημα «εισπήδηση» του Κανονικού Δικαίου. Ζητεί από τον Μακ. Αρχιεπίσκοπο όχι μόνο να προστατεύση τις Αποφάσεις της Μεγάλης Συνόδου, αλλά καί νά λάβη «τα προσήκοντα μέτρα και να προβή εις τας δεούσας συστάσεις» πρός τούς Μητροπολίτες Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιον καί Πειραιώς κ. Σεραφείμ «ίνα παύσωσι να ενεργώσι αντιεκκλησιαστικώς και αντικανονικώς, να σκανδαλίζωσι ψυχάς..... και να προκαλώσι προβλήματα εις την ενιαίαν Ορθόδοξον Εκκλησίαν»!
_______Έτσι, λοιπόν, το εκδοθέν Ανακοινωθέν της Ι.Σ.Ι. καλύπτει τήν ανάγκην, όπως προς τα έξω δοθή η εντύπωση μιάς απολύτου ομοφωνίας των Συνοδικών Συνέδρων.
_______Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ διά των από 28ης Νοεμβρίου Δηλώσεών του έσυρε το παραπέτασμα και φάνηκε η πραγματική εικόνα. Ετόνισε τα εξής:
“Το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου της 2ας Συνεδρίας, θεωρώ ότι δεν αποδίδει επακριβώς την απόφαση της σεπτής Ιεραρχίας, όσον αφορά το σημείο εκείνο στο οποίο λέγει ότι ενέκρινε η Ιεραρχία τις προτάσεις που περιέχονται στην εισήγηση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγου.
Δεν ετέθη τέτοιο θέμα σε ψηφοφορία, ούτε προφορική, ούτε μυστική, ούτε δι άλλου τρόπου (δι’ ανατάσεως των χειρών ή διά βοής).
Ακούστηκαν απόψεις και κρίσεις επί της εισηγήσεως, από αρκετούς ιεράρχες και μετά από αυτό, ο Μακαριώτατος ευχαρίστησε και συνεχάρη τον εισηγητή, δήλωσε ότι δεν παίρνουμε καμία απόφαση αλλά αναθέτουμε το θέμα στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, η οποία θα εκτιμήσει όλο το υλικό, τις παρεμβάσεις των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών, τα πρακτικά και κάποια υπομνήματα τα οποία εζητήθησαν από συνοδικούς συνέδρους και έπειτα από την όλη αυτή επεξεργασία, θα συνταχθεί υπό της Δ.Ι.Σ., εγκύκλιος η οποία θα απευθύνεται στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Επομένως δεν υφίσταται πρόκριμα υπό της σεπτής Ιεραρχίας για το όλον θέμα το οποίο εσυζητήθη κατά τας δύο αυτάς ημέρας, γι’ αυτό και κάθε κρίσις και τοποθέτησις θεωρείται βεβιασμένη και ανακριβής.
Αυτά γράφονται διά τον καθησυχασμό του λαού του Θεού, συνιστώντας την αναμονή της τελικής αποφάσεως η οποία θα διατυπωθεί διά της Δ.Ι.Σ. η οποία είναι το εκτελεστικό όργανο της Ιεραρχίας”.
___________Επομένως το ζήτημα των Αποφάσεων του Κολυμπαρίου Κρήτης παραμένει ανοικτό! Όντως στην πρόσφατη Συνέλευση της Ιεραρχίας μας ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ψηφοφορία για την έγκριση των Αποφάσεων της Κρήτης!
________Μετά τήν ολοκλήρωση των εργασιών της Ι.Σ.Ι. τις προσωπικές μας εκτιμήσεις για τις εργασίες της Ιεράς Συνόδου εξεθέσαμε γραπτώς με νεώτερη (δεύτερη) γραπτή Δήλωσή μας, η οποία κατατέθηκε για να καταχωρισθή στα Πρακτικά της 24ης Νοεμβρίου. Η Δήλωση αυτή έχει ως εξής:
ΔΗΛΩΣΙΣ τῆς 24ης Νοεμβρίου 2016
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
Μακαριώτατε,
Καθώς ὁλοκληρώνονται σήμερα οἱ ἐργασίες τῆς ἐκτάκτως συγκληθείσης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, τῆς συγκλη- θείσης κατόπιν τῆς ὑπ’ ἀριθμ. Πρωτ. 5300/ Διεκπ. 2404/ 3.11.2916 Ὑμετέρας Προσκλήσεως, θά ἤθελα διά τήν ἱστορίαν καί μόνον νά σημειώσω σκέψεις τινας.
1. Τό ἀποτέλεσμα τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου τῆς σεπτής Ἱεραρχίας μας δέν πρόκειται νά ἱκανοποιήσῃ τό Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας, καθ’ ὅσον πεπλα- νημμέναι Ἀποφάσεις τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ συνελ- θούσης Συνόδου δέν ἐθίγησαν κατά τάς συζητήσεις μας. Ἡ περί Ἐκκλησιῶν π.χ. Ἀπόφασις τῆς Κρήτης παραμένει ἰσχυρά καί ἀλώβητος! Τώρα πλέον δέν ὑπάρχει Μία, Ἁγία, Καθολική καί Αποστολική Ἐκκλησία!
2. Ἡ διαίσθησίς μου ὑπαγορεύει, ὅτι διά τῶν Ἀποφάσεων τῆς Κρήτης ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ὁδηγεῖται ἀργά μέν, ἀλλά σταθερά, πρός ἕνα νέον Σχῖσμα!
3. Τά Μοναστήρια μας καί οἱ Μοναχοί μας εἰς τήν πλειονότητά των εἶναι ἐξοργισμένοι!
4. Μεγάλη μερίς τῶν χριστιανῶν μας εἶναι ἀπογοητευμένη!
5. Εἰς τό διαδίκτυον ὁσημέραι πληθύνονται οἱ ἀντιδράσεις. Κείμενα συνεχῶς δημοσιεύονται κατά των Ἀποφάσεων τῆς Κρήτης.
6. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας ἀπέρριψεν ἐν συνόλῳ τά ἐν Κολυμπαρίῳ ἀποφασισθέντα!
7. Μία ταραχή εἶναι διάχυτος εἰς τάς ψυχάς τῶν πιστευόντων!
8. Ὁ Αγιώτατος Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος διά χθεσινῶν δηλώσεών του διετύπωσε τά ἑξής: «Ἡ Ρωσσική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπέφυγε τήν συμμετο- χήν της στην Πανορθόδοξη Σύνοδο γιά νά ἀποφευ- χθῆ τό σχίσμα μέ τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινου-πόλεως».
(βλ. www.penapostagma.gr τῆς 23ης Νοεμβρίου ἐ.ἔ.) .....
10.Ἡ κρίσις θεσμῶν καί προσώπων εἰσῆλθεν τώρα πλέον ἐντός τῶν τειχῶν! Ἡ μεταπατερική Θεολογία, τά περί τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἡ υἱοθεσία τέκνων ἐκ μέρους ὁμοφυλοφίλων ζευγαριῶν, ἡ ἀπαγόρευσις τῆς χρήσεως τῶν ὅρων «Πατέρας καί Μητέρα» εἰς τήν Ε.Ε. κλπ κλπ. συνθέτουν τήν μεγάλην κρίσιν! Καί ἡμεῖς δέν ἀσχολούμεθα!
11. Φοβοῦμαι, ὅτι ἡμέραι πονηραί ἔρχονται! Εὔχομαι τά γεγονότα νά μέ διαψεύσουν!
Βαθυσεβάστως
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ Συνοδικός σύνεδρος.

πηγη :

Τελικῶς, μάλλον: Μωραίνει Κύριος...

Τελικῶς, μάλλον: Μωραίνει Κύριος...
Γεώργιος Κ. Τζανάκης, Ἀκρωτήρι Χανίων
Ἐπειδὴ μὲ ὁδύνη διαβάζουμε, ἐνίοτε καὶ μὲ ναυτία καὶ ζάλη, ὅσα περιέχονται στὴν ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου Κπόλεως πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν, καὶ ἐπειδὴ γίνεται προσπάθεια νὰ χρησιμοποιηθοῦν ρήσεις τῶν ἁγίων πατέρων γιὰ νὰ προσδώσουν κῦρος καὶ πειστικότητα στὰ γραφόμενα,

καὶ ἐπειδὴ σὲ προηγούμενο σημείωμα, -ὅπου καταδείχθηκε ἡ πλήρης διαστρέβλωσις τῶν λόγων τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου"μίαν εν Εκκλησία, δει φωνήν είναι αεί" (Εις Α’ Κορινθίους ΛΣΤ , P.G. 61, 315) - ἔγραψα ὅτι : «καὶ γιὰ τὶς ἄλλες πατερικὲς παραθέσεις ἰσχύουν τὰ ἴδια», γιὰ νὰ μὴν θεωρηθεῖ ὅτι πρόκειται γιὰ αὐθαίρετη γενίκευση συνεχίζω τὸν ἔλεγχο τῶν χρησιμοποιηθέντων πατερικῶν χωρίων.
Ἀναφέρεται στὴν ἐπιστολή:
«Συμμερίζεται ασφαλώς και η Υμετέρα Μακαριότης και η Ιερά Σύνοδος της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι τα σκοπίμως και ανιέρως διαθρυλούμενα και διαδιδόμενα υπό των εν λόγω κληρικών και λαϊκών αποτελούσι, κατά τον Μέγαν Βασίλειον, «ψυχών δηλητήρια [...] άπερ αι [...] μήνιγγες» των ειρημένων «εκβοώσι πολυφάνταστοι ούσαι δια το πάθος» (Επιστολή 210, Τοις κατά Νεοκαισάρειαν λογιωτάτοις] Ρ.G. 32] 777Α). Άλλωστε, «το σχίσαι Εκκλησίαν, και φιλονείκως διατεθήναι, και διχοστασίας εμποιείν και της συνόδου διηνεκώς εαυτόν αποστερείν, ασύγγνωστον και κατηγορίας άξιον, και πολλήν έχει την τιμωρίαν» (Ιερού Χρυσοστόμου, Κατά Ιουδαίων Γ', Ρ.G., 48, 872).»
Οἱ «ἐν λόγῳ κληρικοὶ καὶ λαϊκοί» εἶναι κατὰ τὸν συντάκτη τῆς ἐπιστολῆς, «ο Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ ομόφρονες κληρικοί και λαϊκοί».Μάλιστα. Αὐτοί. Καὶ τί κάνουν αὐτοί; «Προσκαλούσι τους αδελφούς Προκαθημένους και τους ποιμένας, αλλ’ ιδιαιτέρως τον ευσεβή Ορθόδοξον Λαόν, εις ανταρσίαν και αμφισβήτησιν των αποφάσεων της εν Κρήτη εν ευλογίαις και εν επιτυχίαις συνελθούσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας». Ἀμφισβητοῦν τὶς ἀποφάσεις τῆς ἐν Κρήτη Συνόδου. Καὶ τί σημαῖνει αὐτὸ, τὸ ὅτι ἀμφισβητοῦν τὶς ἀποφάσεις τῆς ἐν Κρήτη Συνόδου; Δηλητηριάζουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. «Ψυχών δηλητήρια».Καὶ μιὰ καὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς ἐν Κρήτη Συνόδου εἶναι ὁμολογουμένως ἔργον τοῦ Πατριάρχη κυρίως καὶ τῶν ὁμοφρόνων του, δὲν δικαιολογεῖ ὁ ἴδιος τὸ ἔργο του - κατακεραυνώνοντας ὡς δηλητηριαστὴ τὸν ἐχοντα ἄλλη ἀποψη περὶ αὐτοῦ τοῦ ἔργου- ἀλλὰ ἐπιστρατεύεται ἅγιος. Καὶ ποιός ἅγιος; Ὁ Μέγας Βασίλειος. Ὁ Μέγας Βασίλειος λοιπὸν ἀποφαίνεται ὅτι αὐτὰ ποὺ λέγει «ο Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ ομόφρονες κληρικοί και λαϊκοί» εἶναι «ψυχών δηλητήρια». Δὲν εἶναι μικρὸ πράγμα αὐτό, βεβαίως. Ἄν ὁ Μέγας Βασίλειος διαβεβαιώνει κάτι τέτοιο τότε περιττεῦει κάθε ἄλλη ἐξήγησις. Γι᾿ αὐτὸ ἴσως στὴν ἐν λόγῳ ἐπιστολὴ πουθενὰ δὲν ὑπάρχει κάτι συγκεκριμένο γιὰ τὸ τὶ ἀκριβῶς λένε οἱ παραπάνω «δηλητηριαστὲς τῶν ψυχῶν», καὶ ποιὸ εἶναι ἤ ποὺ κρύβεται τὸ δηλητήριο.
Παρεπιπτόντως ἀξίζει νὰ μνημονευτεῖ ὅτι τὴν ὀρθοδοξότητα καὶ ἀξία τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου τὴν ἀμφισβητοῦν τέσσερεις Ἐκκλησίες (Γεωργίας, Βουλγαρίας, Ρωσίας καὶ Ἀντιοχείας), ἄλλες τὴν ἔχουν ψηφίσει (οἱ προκαθήμενοι) ἐνάντια στὴν θέση τῆς πλειοψηφίας(ἐκκλησία Σερβίας), οἱ ὑπόλοιπες δὲν ἔχουν πάρει πραγματικὴ θέση (ἡ ἐκκλησία ὡς σώμα κλῆρος καὶ λαός) , πολλοὶ δὲ ἐπίσκοποι , ἡγούμενοι, θεολόγοι, κληρικοὶ, ὅπως καὶ ἡ πλειονότης τῶν λαϊκῶν -ποὺ ἔχουν στοιχειώδη συναίσθηση τοῦ τί εἶναι ἐκκλησία- ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή τους. Γιατὶ ἀπομονώνεται ὁ ἐν λόγῳ κληρικὸς καὶ παρουσιάζεται ὡς καθοδηγῶν κληρικοὺς καὶ λαϊκούς; Γιατὶ δὲν ὀνομάζει ὅλους τοὺς παραπάνω «δηλητηριαστὲς ψυχῶν»;Παρακάτω ἡ ἐπιστολὴ παρουσιάζει ὡς «ἐνισχύοντες τὸ -ἀνίερον- ἔργον τῆς γνωστῆς ὁμάδας» καὶ ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ κατονομάζει ἐπιλεκτικῶς «ἐπὶ παραδείγματι» τοὺς «Μητροπολίτας Καλαβρύτωνκαὶ Αἰγιαλείαςκ. Ἀμβρόσιο καὶ Πειραιῶςκ. Σεραφείμ». Γιατὶ ὄχι καὶ τὸνΣεβασμιώτατο Ναυπάκτου καὶ τὸν Γορτύνης καὶ Μεγαλουπόλεως καὶ τόσους ἄλλους;
Προφανῶς θεωρεῖ τοὺς συντελεστὲς τῆς Συνόδου «θεραπευτὲς ψυχῶν», καὶ τὰ παρ΄ αὐτῆς ἀποφασισθέντα «ἰάματα ψυχῶν». Καλὸν θὰ ἦτο -μιὰ ποὺ, ἔστω καὶ τώρα, θυμήθηκαν τοὺς ἁγίους πατέρες καὶ τοὺς ἐπικαλοῦνται, ἀλοιώνοντας τὰ λεγόμενά τους, γιὰ νὰ στηρίξουν τὶς κατηγορίες τους ἐναντίον τῶν δικαίως διαφωνούντων- νὰ χρησιμοποιούσαν τοὺς ἁγίους καὶ τὶς ρήσεις τους γιὰ νὰ στηρίξουν τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου. Δὲν τὸ ἔκαναν γιατὶ ἀπλῶς δὲν μπορεῖ νὰ γίνει. Οἱ ἀποφάσεις αὐτὲς δὲν ἔπονται τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς πράξεως τῶν ἁγίων πατέρων. Ὃποιος πιστεῦει κάτι διαφορετικὸ παρακαλῶ ἄς τὸ ἀποδείξει, ἀναλύοντας τὰ ὅσα παρήγαγε αὐτὴ ἡ Σύνοδος καὶ οἱ προηγηθεῖσες διαδικασίες (κανονισμὸς- διαδικασία-κείμενα) ἐπὶ τῇ βάσει τῶν Πατέρων. Ὄχι βεβαίως μὲ τεχνάσματα ὅπως αὐτὰ ποὺ παρατηροῦμε στὴν ἐπιστολή αὐτή.
Γιὰ νὰ μὴ φανοῦμε ὅμως ὅτι λέμε αύθαιρεσίες, ὅπως τὶς δικές τους ποὺ πασουσιάζουμε, ἄς δοῦμε τὶ λέει ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ σὲ ποιοὺς τό λέει:
Στὴν Νεοκαισάρεια, ἐκεὶ ποὺ εἶχε μεγαλώσει ὁ ἅγιος Βασίλειος, εἶχαν ἀρχίσει διάφοροι νὰ ἐπαναφέρουν τὶς δοξασίες τοῦ αἱρετικοῦ Σαβελλίου. «Τὸ κακὸ τοῦ Σαβελλίου, ποὺ ξεκίνησε παλαιώτερα καὶ κατασβέστηκε μὲ τὴν προσπάθεια τοῦ Γρηγορίου τοῦ Μεγάλου, αὐτοὶ ἐπιχειροῦν νὰ τὸ ἀνανεώσουν»«Τὸ γὰρ τοῦ Σαβελλίου κακὸν, πάλαι μὲν κινηθὲν, κατασβεσθὲν δὲ τῇ παραδόσει τοῦ μεγάλου, ἐπιχειροῦσι νῦν ἀνανεοῦσθαι οὗτοι»P.G. 32, 772ΑΒ.
Δηλαδὴ προσπαθοῦσαν νὰ ἐπανεισάγουν αἵρεσι στὴν Ἐκκλησία: «Αὐτὴ τὴν πλάνη ποὺ κατασβέστηκε παληά, τὴν ἀνανεώνουν τώρα αὐτοὶ οἱ ἐφευρέτες αὐτῆς τῆς αἱρέσεως» «Ταύτην πάλαι κατασβεσθεῖσαν τὴν πλάνην ἀνανεοῦνται νῦν οἱ τῆς ἀνωνύμου ταύτης αἰρέσεως ἐφευρέται»P.G. 32,777Α
Καὶ ποιοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ τὰ ἐκαναν αὐτά; «Αὐτοὶ ποὺ καθόταν στὸ τιμόνι τῆς Ἐκκλησίας»: «οἱ ἐπὶ τῶν οἰάκων (τῆς Ἐκκλησίας) καθεζόμενοι» P.G. 32, 769ΒC
Ἀποτέλεσμα; Νὰ μὴν πλησιάζει ἄνθρωπος στὴν Ἐκκλησία: «Κανεὶς δὲν ἀνεβαίνει σὲ ἀκυβέρνητο καράβι, οὔτε πλησιάζει σὲ Ἐκκλησία στὴν ὁποία δημιουργοῦν τρικυμία καὶ ζάλη αὐτοὶ ποὺ κάθονται στὸ τιμόνι της» «Οὔτε γὰρ ἄν τις ἀκυβερνήτου πλοίου ἐπιβαίη, οὔτε Ἐκκλησίας παραβάλοι, ἧ τὸν κλύδωνα καὶ τὴν ζάλην οὔτοι οἱ ἐπὶ τῶν οἰάκων καθεζόμενοι ἐμποιοῦσι.»P.G. 32, 769ΒC
Καὶ προσπαθῶντας νὰ τοὺς διαφυλάξει ἀπὸ τὶς «μεθυσμένες κεφαλὲς» τῆς ἐκκλησίας τοὺς προτρέπει νὰ τοὺς παρατήσουν -«χαίρειν ἀφέντες»- καὶ νὰ τὸν ἀκούσουν σὲ αὐτὰ ποὺ θὰ τοὺς πεῖ: « Ἀλλ᾿ ὑμεῖς τὰς οἰνοβαρεῖς κεφαλὰς, ἅς ὁ ἐκ κραιπάλης ἀναφερόμενος ἀτμός, εἴτα ἐγκυμαίνων καταφαντάζει, χαίρειν ἀφέντες, παρὰ τῶν ἐγρηγορότων ἡμῶν, καὶ διὰ τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον μὴ δυναμένων ἡσυχάζειν τὴν βλάβην ὑμῶν ἀκούσατε.»P.G. 32, 772ΑΒ
Καὶ ὁ ἅγιος ἀναπτύσει τὰ ἐπιχειρήματά του καὶ ἀποδεικνύει τὴν πλάνη τῶν αἱρετικῶν.
Μάλιστα τονίζει: «Ἄν ἐπιμένουν σὲ αὐτὰ, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ βροντοφωνάξω τὴν συμφορά σας καὶ νὰ ἐνεργήσω ὥστε νὰ φτάσουν σὲ σᾶς γράμματα ἀπὸ πολλοὺς ἐπισκόπους, προκειμένου νὰ γκρεμίσουν τὸν ὄγκο τῆς κρυφίως όργανουμένης ἀσέβειας» «Ἐὰν δὲ τοῖς αὐτοῖς ἐπιμένωσιν, ἀνάγκη καὶ πρὸς ἄλλας Ἐκκλησίας ἐκβοῆσαι ἡμᾶς τὴν καθ᾿ ὑμᾶς συμφορὰν καὶ ποιῆσαι παρὰ πλειόνων ἐπισκόπων γράμματα ὑμῖν ἀφικέσθαι, τὸ μέγεθος τοῦτο τῆς ὑποσκευαζομένης ἀσεβείας καταρρηγνύντα.» P.G. 32, 773C
Γιὰ νὰ καταλήξει: «Σᾶς παραγγέλλω ἀναγκαστικῶς αὐτὰ γιὰ νὰ προφυλαχθῆτε ἀπὸ τὶς βλάβες τῶν πονηρῶν διδαγμάτων. Γιατὶ πράγματι, ἄν πρέπει νὰ παρομοιάσουμε τὶς πονηρὲς διδασκαλίες μὲ τὰ ὀλέθρια δηλητήρια, ὅπως λένε οἱ ὀνειροσκόποι ποὺ βρίσκονται ἀνάμεσά σας (τοὺς ποιμένες τῆς ἐκκλησίας ἐννοεῖ), αὐτὲς εἶναι καὶ κώνειον καὶ ἀκόνιτον(=δηλητηριῶδες φυτό) καὶ ὅτιδήποτε ἄλλο θανατηφόρο δηλητήριο. Αὐτὰ εἶναι ψυχῶν δηλητήρια καὶ ὄχι οἱ δικοί μου λόγοι, ὅπως φωνάζουν τὰ μεθυσμένα μυαλά, ποὺ ἀπὸ τὸ πάθος τους εἶναι πολυφάνταστα» «Ταῦτα ἀναγκαίως ὑμῖν διεστειλάμεθα, ἵνα τὰς ἀπὸ τῶν πονηρῶν διδαγμάτων βλάβας φυλάξησθε. Τῷ ὄντι γὰρ, εἲ χρὴ τὰς πονηρὰς διδασκαλίας τοῖς ὀλεθρίοις φαρμάκοις ἐξομοιοῦν, ὡς οἱ παρ᾿ ὑμῖν ὀνειροσκόποι φασί, ταῦτα ἑστι καὶ κώνειον καὶ ἀκόνιτον καὶ εἰ τὶ ἔτερον φάρμακον ἀνδροφόνον. Ταῦτα ψυχῶν δηλητήρια, οὐχ οἱ ἡμέτεροι λόγοι, ἄπερ αἱ οἰνόπληκτοι μήνιγγεςἐκβοῶσι, πολυφάνταστοι οὖσαι διὰ τὸ πάθος.»P.G. 32, 777Α
Ἀπὸ ἐδὼ ἀποσπᾶ ὁ συντάκτης τῆς ἐπιστολῆς τὶς 11 λέξεις γιὰ νὰ.. κατακεραυνῶσει τοὺς «ἐν λόγῳ κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς»!!!
Ὁ ἔχων νοῦν, νοεῖτο... Δυστυχῶς, ἐδὼ ἔχουμε καταλήξει. Αὐτὴ ἡ ποιότητα καὶ σοβαρότητα καὶ ὑπευθυνότητα παρουσιάζεται σὲ κείμενα κάποιων ἀπὸ τοὺς οἰακοστρόφους τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὄχι «κάποιων» ἀπλῶς....
Αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν ἐπικαλοῦνται οἱ ἀντιτιθέμενοι στὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδουὅπου λόγῳ καὶ πράξει ὀδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία στὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ εὐλογημένος ποὺ πῆρε τὸ ἀπόσπασμα δὲν τὴν διάβασε νὰ καταλάβη τὶ λέει; Λέει, ὅπως ξεκάθαρα φαίνεται παραπάνω, γιὰ περίπτωσι ὅπου οἱ κυβερνῆτες τῆς Ἐκκλησίας ἐπαναφέρουν ἤδη ἐγνωσμένη καὶ καταδικασμένη αἵρεσι (Σαβελλιανισμό) καὶ ὁ ἅγιος προτρέπει τοὺς ἀνθρώπους νὰ μὴν ἀκολουθοῦν τοὺς ποιμένες τους, προκειμένου νὰ μὴν δηλητηριαστοῦν ἀπὸ τὰ πονηρὰ διδάγματά τους. Αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ κάνουν καὶ οἱ ἐγκαλούμενοι καὶ συκοφαντούμενοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοί. Αὐτοὶ ἄρα μποροῦν νὰ ἐπικαλοῦνται τὸν Μέγα Βασίλειο καὶ νὰ λένε μαζί του: «Αὐτὰ ποὺ ἐσεῖς ἀποφασίσατε στὴν Κρήτη εἶναι ψυχῶν δηλητήρια καὶ ὄχι οἱ δικοί μας λόγοι, αὐτὰ ποὺ τὰ πολυφάνταστα μυαλά σας ἀποφάσισαν,μεθυσμένα ἀπὸ τὸ πάθος τῆς έξουσίας (τῶν μέν) καὶ τὴν δουλικότητα τῆς άδιαφορίας ἤ τοῦ φόβου(τῶν δέ)».
Ἐπίσης ὁ ἅγιος τονίζει: «Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ βροντοφωνάξω τὴν συμφορά σας καὶ νὰ ἐνεργήσω ὥστε νὰ φτάσουν σὲ σᾶς γράμματα ἀπὸ πολλοὺς ἐπισκόπους, προκειμένου νὰ γκρεμίσουν τὸν ὄγκο τῆς κρυφίως ὀργανουμένης ἀσέβειας». Τὶ διαφορετικὸ κάνουν οἱ ἐγκαλούμενοι καὶ συκοφαντούμενοι ὡς «δηλητηριαστές»; Αὐτοὶ κάνουν αὐτὸ ποὺ λέγει καὶ κάνει καὶ ὁ μέγας Βασίλειος... Τρέχουν, μιλάνε, ἐνημερώνουν τοὺς ἀδελφοὺς στὶς ἄλλες ἐκκλησίες. Καὶ ὅμως κατηγοροῦνται... Καὶ ἡ «ἀσέβεια» δὲν εἶναι κρυφίως μεθοδευμένη -«ὑποσκευαζομένη»-, ἀλλὰ ἐν Συνόδῳ κηρυττομένη καὶ ἐκ προοιμίου ὑποχρεωτική: «τα κείμενα ταύτα τυγχάνουσι δεσμευτικά διά πάντας τους Ορθοδόξους πιστούς, κληρικούς και λαϊκούς (βλ. Κανονισμόν Οργανώσεως και Λειτουργίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, άρθρον 13, παρ. 2)...» ὅπως ἐπίσης ἀναφέρεται στὴν μνημονευομένη ἐπιστολή…
Ἐν ἔτει 2016 ἀπὸ Χριστοῦ κάποιες καλὲς ποιμένικὲς κεφαλὲς τῆς Ἐκκλησίας κατασκευάζουν «δεσμὰ» -δεσμευτικὰ τὰ κείμενα- γιὰ τοὺς πιστοὺς ἐν ὀνόματι τῆς «ἀληθείας» ἡ ὁποία κατὰ τὸν Κύριο ἐλευθερῶνει… σίγουρα «πολυφάνταστοι οὖσαι διὰ τὸ πάθος», ὅπως λέγει ὁ μεριμνήσας καὶ θύσας τὴν ψυχὴν ὑπὲρ πάσης τῆς Ἐκκλησίας ἅγιος Βασίλειος….
Πῶς νὰ μὴν νοιώθει κανεὶς ναυτία ἀπὸ «τὸν κλύδωνα καὶ τὴν ζάλην»;
14 Δεκεμβρίου 2016 Γεώργιος Κ. Τζανάκης Ἀκρωτήρι Xανίων
ΥΓ
(Πολὺ θὰ ἤθελα νὰ ξέρω πῶς ἀντιμετώπισε ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅλα αὐτὰ ποὺ λέει ἡ ἐπιστολή. Διάβασα αὐτὰ ποὺ, δυστυχῶς, ἔγραψε ὁ ἐπίσκοπος Σερρῶν ὡς εἰσήγηση. Ἄραγε εἶχε διαβάσει αὐτὰ ποὺ λέει ἡ παραπάνω ἐπιστολή; Ἄν δὲν τἄχε διαβάσει προφανῶς ὑπάρχει πρόβλημα. Ἄν τἄχε διαβάσει καὶ παρὰ ταῦτα ἔγραψε αὐτὰ ποὺ ἔγραψε, ἐπίσης ὑπάρχει πρόβλημα... Κατὰ τὴν γνώμη μου, πάντα. Περιμένουμε τὶς ἐνέργειές τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν κληρικῶν ποὺ βλέπουν τὰ προφανή, ὅτι φωτίσει ὁ Θεός.)

πηγη :

Ο Οικουμενισμός κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα ( Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης )

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΚΑΘΑΡΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ*

Μαρτυρία π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτη στόν καθηγητή κ. Δημ. Τσελεγγίδη

Στή συνέχεια, θά πῶ κάτι, τό ὁποῖο ἔχει νά κάνει μέ προσωπική κατάθεση. Συνδεόμουνα ἐπί δεκαετίες μέ τόν π. Ἐφραίμ τόν Κατουνακιώτη, τοῦ ὁποίου τό ἦθος καί τό φρόνημα εἶναι ἐγνωσμένα. Εἶναι ἐγνωσμένο, ἐπίσης, ὅτι εἶχε κι αὐτός «πνευματική τηλεόραση». Ὅσον ἀφορᾶ ἐμένα, πολλές φορές πήγαινα μέ τήν πρόθεση, νά θέσω κάποια ἐρωτήματα πολύ συγκεκριμένα, μέ μία ἀξιολογική σειρά, καί χρησιμοποιώντας τό δικό μου λεξιλόγιο. Καί ὅταν πήγαινα κοντά του, χωρίς νά τοῦ θέσω κἄν τήν ἐρώτηση, μοῦ ἀπαντοῦσε μέ αὐτήν τή διαδοχή τῶν ἐρωτημάτων πού εἶχα καί μέ τό λεξιλόγιό μου. Τό λέω, ὡς προσωπική πείρα. Δέν ἀποτελεῖ κάτι καινοφανές. Αὐτό συνέβαινε καί μέ πολλούς ἄλλους.

Κάποτε, λοιπόν, νεαρός τότε καθηγητής στή Θεολογική, μιλᾶμε τώρα πρίν ἀπό τριάντα χρόνια, τοῦ εἶπα τό ἑξῆς. Ἐπειδή καί στή Θεολογική Σχολή, ἰδιαίτερα τῆς Θεσσαλονίκης, τό κλῖμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀνθεῖ, εἶχα κάποια ἔντονα προβλήματα καί ἐρωτήματα, ἐπειδή ἔβλεπα νά ἐκπροσωπεῖται ἀπό σεβαστούς, κατά τά ἄλλα, καθηγητές. Φυσικά, τόσο ἡ συνείδησή μου ὅσο καί οἱ γνώσεις μου ἀντιδροῦσαν μέν, ἤθελα ὅμως, πέρα ἀπό τήν ἐπιστημονική μου θέση, νά ἔχω καί τήν χαρισματική ἀπάντηση, πρᾶγμα τό ὁποῖο ἔκανα καί σέ πάρα πολλά ἄλλα θέματα.

Τόν ρώτησα, λοιπόν, ἐπί τοῦ συγκεκριμένου, μήπως μπορεῖ νά μοῦ πεῖ τί πρᾶγμα εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Μοῦ ἀπήντησε ἀπερίφραστα καί χωρίς καμμία δυσκολία: «Αὐτήν τήν ἐρώτηση, παιδί μου, μοῦ τήν ἔχει κάνει κι ἕνας ἀκόμη νωρίτερα ἀπό σένα. Ἐγώ, ἐδῶ πέρα ἐπάνω, βρίσκομαι σαράντα χρόνια στά βράχια. Ἔχω ξεχάσει καί τά ἑλληνικά μου»- σημειωτέον τελείωσε σχολαρχεῖο - «ἀλλά μ’ αὐτό τό θέμα δέν ἔχω ἀσχοληθεῖ. Γι’ αὐτό, ἐπειδή ἔπρεπε νά τό ἀπαντήσω, ἀφοῦ δέχτηκα ἐρώτημα καί δέν εἶχα καμμία γνώμη πάνω στό θέμα, πῆγα στό κελλί μου καί προσευχήθηκα καί ρώτησα τόν Χριστό νά μέ πληροφορήσει τί εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Πῆρα τήν ἀπάντησή του, ἡ ὁποία εἶναι, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα». Καί τόν ρώτησα, πῶς ἀκριβῶς πιστοποιήθηκε αὐτό. Μοῦ ἀπάντησε, πώς «μετά τήν προσευχή γέμισε τό κελλί μου ἀπό ἀφόρητη δυσωδία, ἡ ὁποία μοῦ ἔφερνε ἀσφυξία στήν ψυχή, δέν μποροῦσα νά ἀναπνεύσω πνευματικά». Τόν ρώτησα, ἄν αὐτό ἦταν ἕνα ἔκτακτο γεγονός γι’ αὐτόν ἤ ἄν ἔτσι τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Χριστός σέ ἀνάλογες περιπτώσεις, καί μέ βεβαίωσε, ὅτι «σέ ὅλες τίς περιπτώσεις, πού εἶναι μπλεγμένες μέ μάγια, μέ ἀκάθαρτα πνεύματα, αὐτή εἶναι ἡ κατάσταση, στήν ὁποία μέ εἰσάγει. Μερικές φορές ὑπάρχει καί λεκτική ἀπάντηση, ἀλλά στήν προκειμένη περίπτωση, αὐτή ἦταν ἡ ἀπάντηση καί ἔχω ἀπόλυτη τή βε­βαιότητα, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός δέν ἔχει τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, ἀλλά τό πνεῦμα τό ἀκάθαρτο».

Αὐτό πού λέγω αὐτή τή στιγμή, θά μποροῦσε νά πεῖ κανείς, ἐνδεχομένως, ὅτι ἔχει χαρακτῆρα ἐντυπώσεων. Σᾶς πληροφορῶ, ὅτι χάρηκα πάρα πολύ, ἐπειδή αὐτό, πού εἶπε σέ μένα προσωπικά, τό εἶδα καταγραμμένο καί ἀπό τήν εὐλαβῆ συνοδεία
του, πού δημοσίευσε ἕναν τιμητικό Τόμο γύρω ἀπό τό πρόσωπό του, τήν πνευματικότητά του καί τά λόγια του. Πιστοποιεῖται λοιπόν καί ἀπό ἐκεῖ, ἀλλά ἐγώ τό διεσταύρωσα καί μέ ἄλλους ἀξιόπιστους θεολόγους, οἱ ὁποῖοι συνέβη νά τό ἀκούσουν προσωπικά. Δέν τό ἔχω πεῖ δημοσίᾳ μέχρι τώρα, ἀλλά τό ἔφεραν ἔτσι τά πράγματα, πού μέ ἀναγκάζουν νά τό πῶ. Βεβαίως, αὐτό ἔπαιξε ἀποφασιστικό ρόλο στή στάση μου ἀπέναντι στόν Οἰκουμενισμό. Ἐγώ, βεβαίως, ὡς καθηγητής, ὡς ἐπιστήμων, ὀφείλω σέ κάθε περίπτωση νά τό ἀνακρίνω τό θέμα μέ ἐπιστημονικά κριτήρια καί νά τεκμηριώνω τήν ἄποψή μου ἐπιστημονικά καί αὐτό κάνω καί στά μαθήματά μου, βῆμα πρός βῆμα. Ὅμως θεωρῶ πώς ἡ κατάθεση αὐτή εἶναι σημαντική, γιατί γίνεται μέ τρόπο χαρισματικό ἀπό ἕναν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζει κάτι γύρω ἀπό αὐτό τό πρόβλημα, δέν ἔχει διαβάσει, δέν ἔχει ἀκούσει, ἀλλά καταθέτει τήν ἄμεση πνευματική ἐμπειρία του. Νομίζω ὅτι μιλοῦν ἐδῶ τά ἴδια τά πράγματα.

* Ἀπό τό βιβλίο «“Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας”. Μία Σύνοδος μέ ἔλλειμμα συνοδικότητας καί Ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας», σελίδες 80, διαστ. 17x24 ἑκ., ἔκδοση «Συνάξεως Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν “Φώτης Κόντογλου”», Τρίκαλα, Μάρτιος 2016. Τό βιβλίο αὐτό ἀποτελεῖ τήν ἀπομαγνητοφωνημένη μορφή τῆς τρίωρης ἐκπομπῆς - συνομιλίας τοῦ διευθυντοῦ τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας κ. Λυκούργου Μαρκούδη μέ τόν καθηγητή κ. Δημήτριο Τσελεγγίδη.

Περιοδικό Παρακαταθήκη
Μάρτιος - Απρίλιος 2016

http://www.impantokratoros.gr/F99EA4A8.el.aspx

«Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν» ( Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου )

«Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος  έστιν»
(Αποσπάσματα από τον ένθρονιστήριον λόγον του Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, 1974)
*****

Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νο­θεύουν το περιεχόμενο της για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων. Είναι τόσο ψεύ­τικη αυτή η αγάπη όσο και τα ψεύτικα λουλούδια....
*****

* Η Εκκλησία του Χριστού είναι Καθολική με την έννοιαν, ότι κατέχει όλο το πλήρωμα της αληθείας και της χάριτος διά τον φωτισμόν και την απολύτρωσιν του κό­σμου και επί πλέον είναι Καθολική με την έννοιαν ότι «δυνάμει» τείνει, όχι να κατακτήση, αλλά να αγιάση τον κόσμον. Κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός και ημείς μέ­λη εκ μέρους συνδεόμενοι διά της κοινής πίστεως «εν τω συνδέσμω της αγάπης».


* Όσο περισσότερο αγιάζομε ο καθένας τον εαυτόν μας, τόσο περισσότερο αγιάζεται το σώμα της Εκκλη­σίας και κατά τον ανθρώπινο χαρακτήρα της, διότι κατά τον θείον της χαρακτήρα είναι τόσον αγία όσον και ο Θε­άνθρωπος Ιησούς. Η Ιστορία της Εκκλησίας είναι ι­στορία αγώνος εξαγιασμού των πιστών της.


* Όλοι όσοι πιστεύουν αληθινά, αγαπούν εν αληθεία όσοι δεν πιστεύουν αληθινά αγαπούν εν υποκρίσει. Ε­μείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αγαπούμε όλους και επιθυμούμε να έρθουν σε επίγνωση της αληθείας. Έτσι μας δίδαξε «ο Θεός της αγάπης» έτσι αναπαύεται η συνείδησίς μας. Δεν εχθραινόμεθα προς τους ανθρώπους εξ αι­τίας της αιρέσεως η της απιστίας των, αλλά και δεν θα αγαπήσωμεν ποτέ την απιστίαν η την αίρεσιν χάριν των ανθρώπων, διότι θα αποξενωθούμε από τον Θεόν.


* Ο Θεός διοχετεύει τη δύναμη της αγάπης Του, όταν προσκυνήται «εν Πνεύματι και αληθεία».


* Εκείνοι που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης νο­θεύουν το περιεχόμενο της για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων. Είναι τόσο ψεύ­τικη αυτή η αγάπη όσο και τα ψεύτικα λουλούδια....


* Λέγουν να ενωθούμε οι Ορθόδοξοι με τους Ρωμαιο­καθολικούς και εν συνεχεία με τους Προτεστάντας και με όλες τις γνωστές και άγνωστες αιρέσεις που επενόησε ο Διάβολος εν ονόματι τού Χριστιανισμού. Και αφού ενω­θούν όλοι οι Χριστιανοί ανεξαιρέτως μεταξύ των, κατό­πιν να ενωθούν και με τους Μωαμεθανούς, τους Ιου­δαίους, κατ' επέκτασι με τους Βουδδιστάς, Βραχμανιστάς, Σιντοϊστάς και με όλες γενικά τις θρησκείες της υφηλίου.


Αυτή η παναιρετική αλχημεία επιχειρείται διά του λεγομένου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Ο ό­ρος νομίζομε ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικό­τητα. Πρόκειται περί Παγκοσμίου Συμβουλίου Εθελοθρησκειών. Ο μοναδικός θεός ο όποιος θα διεκδικήση εκεί φόρον λατρείας θα είναι ο εκπεσών Εωσφόρος, ο ο­ποίος διά του απεσταλμένου του μεταξύ των ανθρώπων Αντιχρίστου θα επιχείρηση να υποκαταστήση την πί­στη και τη λατρεία στον αληθινό Θεό. Για τον Οικουμε­νισμό δεν υπάρχει προσωπικός Θεός, τελείως απαράδεκτο είναι γιά τους συνεπείς οικουμενιστάς το δόγμα τού Τριαδικού Θεού.


Είναι γνωστό ότι ο σατανοκίνητος Σιωνισμός συντο­νίζει δύο επίβουλες ενέργειες εντός και εκτός της Εκκλη­σίας που αποβλέπουν σε ένα και μοναδικό σκοπό στην ά­λωση του φρουρίου που λέγεται Ορθοδοξία.


Παπικοί, Προτεστάνται, Χιλιασταί, Μασώνοι, Ενω­τικοί, Οικουμενισταί, και κάθε άλλη «ρίζα πικρίας», ό­λοι αυτοί «μίαν γνώμην έχουσι, και την δύναμιν και την εξουσίαν αυτών τω Θηρίω διδόασιν. Ούτοι μετά του Αρ­νίου πολεμήσουσι, και το Αρνίον νικήσει αυτούς, ότι Κύριος κυρίων εστί και Βασιλεύς βασιλέων, και οι μετ' αυτού κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί» (Άποκ. 17, 13).


* Φρονούμεν ότι η Ορθοδοξία δεν έχει καμμία θέση ανάμεσα σ' αυτό το συνονθύλευμα των πλανών και των αιρέσεων. Αυτό το δόλιο «οικουμενικό» κατασκεύασμα δεν αποσκοπεί στην αναζήτηση της αληθείας, αλλά κατά τον π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον «είναι ένα ανακάτεμα αφανισμού της Αλήθειας. Είναι μία προσπάθεια όχι να βρουν την αλήθεια οι πλανεμένοι, αλλά να την χάσουν και εκείνοι που την έχουν, εκείνοι δηλαδή που πιστεύουν στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία».


«Μη πλανώμεθα. Μεταξύ Ορθοδοξίας και ετεροδοξίας χάσμα μέγα έστήρικται», τονίζει ο Καθηγητής κ. Ανδρέας Θεοδώρου.

Γνώρισε το μεγαλείο τη Ορθοδοξίας
Αγιογραφικές και πετερικές μαρτυρίες
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη

Σύγχρονοι Γέροντες και Οικουμενισμός

https://www.youtube.com/watch?v=sFw1YNufRnc&feature=youtu.be

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

(με απλά λόγια και ιστορικά παραδείγματα)

Οικουμενισμός ονομάζεται η ιδεολογία η οποία ευρίσκεται πίσω από την Οικουμενική Κίνηση και την τροφοδοτεί ή συνεκδοχικώς είναι η ίδια η Οικουμενική Κίνηση.

Η Οικουμενική Κίνηση είναι η κίνηση προς ένωση των χριστιανικών ομολογιών – "εκκλησιών" μεταξύ τους. Κύριος φορεύς της δραστηριοποιήσεως αυτής σήμερα είναι το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (W.C.C. -  “World Council of Churches”), υπό την σκέπη του οποίου συνεργάζονται όλες σχεδόν οι Προτεσταντικές Κοινότητες, οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες πλην ολιγίστων, και οι Αντιχαλκηδόνιες Κοινότητες. Το Βατικανό δεν συμμετέχει στο Π.Σ.Ε., διότι, με συνέπεια προς τη διακήρυξή του ότι είναι η μόνη «εν ενεργεία» Εκκλησία επί γης, κρίνει ότι δεν μπορεί να θέτει σε ίση μοίρα και να συναριθμεί εαυτό με τις εκατοντάδες των υπολοίπων χριστιανικών ομολογιών, ούτε ακόμη και με τις «σχισματικές» Ορθόδοξες Εκκλησίες · έτσι έχει αποστείλει κατά καιρούς στο Π.Σ.Ε. μόνον παρατηρητές.

Στο περιθώριο των διαλόγων εντός του Π.Σ.Ε. διοργανώθηκαν από πολλών ετών και άλλοι θεολογικοί διαλόγοι διμερείς, όπως λ.χ. Ορθοδόξων και Αντιχαλκηδονίων (Μονοφυσιτών), Ορθοδόξων και Λουθηρανών κ.ο.κ.

Το Βατικανό, μετά τη Β΄ Βατικάνειο Σύνοδο (1964) άρχισε μια δική του προσπάθεια ενώσεως των χριστιανών υπό τον Πάπα, η οποία από τη δεκαετία του 1980 άρχισε – όπως και η δραστηριότης του Π.Σ.Ε. – να απευθύνεται και στις άλλες θρησκείες, αρχίζοντας από τις λεγόμενες «μονοθεϊστικές», τον Ιουδαϊσμό και τον Μωαμεθανισμό (όπως είναι φανερό λ.χ. στις διαθρησκειακές συναντήσεις της Ασσίζης του 1986, 1994 κ.ά. με κυρίαρχη μορφή τον Πάπα)· ανάλογο «άνοιγμα» του Π.Σ.Ε. προς τις έξω θρησκείες άρχισε με τις Συνελεύσεις του Βανκούβερ (1983), της Καμπέρρα (1991) κ.ά.

Ο Οικουμενισμός εκκίνησε σαν υπόθεση καθαρώς ενδο-προτεσταντική, για την αποφυγή του σκανδάλου που προκαλούσε ο κατακερματισμός των προτεσταντικών ομολογιών στο δυτικό κόσμο και στην ιεραποστολή, για τη διοργάνωση από κοινού των βιβλικών εκδόσεων, την αντιμετώπιση των αντιχριστιανικών ιδεολογιών, κ.ά. σκοπιμότητες. Ωστόσο, σχετική Πατριαρχική Εγκύκλιος του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού» το 1920, ανατρέποντας την παραδοσιακή Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, προσπάθησε να προσφέρει εκκλησιολογικά ερείσματα που θα ενίσχυαν τη συμμετοχή των Ορθοδόξων στην Οικουμενική Κίνηση και οδήγησε επιτυχώς σε πολύ ευρύτερη έκτοτε συμμετοχή των Ορθοδόξων στον Οικουμενισμό. Οι δύο κύριες οικουμενικές κινήσεις, «Ζωή και Εργασία» και «Πίστις και Τάξις», ασχολούμενες η μεν πρώτη με πρακτικά θέματα του χριστιανισμού και η δεύτερη με την επίλυση των διαφορών πίστεως μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών - εκκλησιών, μετά από μακρές διεργασίες κατά το διάστημα του μεσοπολέμου, συνενώθηκαν τελικώς στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών», με επίσημη έναρξη της λειτουργίας του το 1948 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας.

Η συμμετοχή των Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε. υπήρξε πάντοτε προσεκτική και επιφυλακτική όχι στον πρακτικό τομέα, δηλαδή προς μια καλύτερη διεθνή χριστιανική συνεργασία για την αντιμετώπιση πανανθρωπίνων κοινωνικών, ηθικών και άλλης υφής προβλημάτων (εκπαιδεύσεως, διεθνών σχέσεων, οικονομίας, εκβιομηχανισμού  κ.ο.κ.), αλλ’ έναντι του κινδύνου αλλοιώσεως της ορθοδόξου εκκλησιολογίας και θεολογίας, αλλοιώσεως που θα εξυπηρετούσε αφ’ ενός μεν μια προσέγγιση με τους ετεροδόξους ισοπεδωτική και νοθευτική για την Ορθοδοξία, αφ΄ ετέρου δε τη δημιουργία μιας πλασματικής, πρόχειρης και επιφανειακής ενότητος μεταξύ των Χριστιανών.

Δυστυχώς, η εγκατάλειψη της αυστηρής εκκλησιολογικής γραμμής των Ορθοδόξων αντιπροσώπων μετά την Συνέλευση του Νέου Δελχί (1961) και η υιοθέτηση μιας περισσότερο «ελαστικής» εκκλησιολογίας, χριστολογίας κ.λπ. (αρχής γενομένης από τη Δ΄ Συνέλευση του Π.Σ.Ε., στο Μόντρεαλ, τό 1963) οδήγησαν σταδιακώς στο σημείο σήμερα να διολισθαίνει σοβαρότατα μακράν της Αληθείας η ορθόδοξη μαρτυρία προς τον κόσμο, υιοθετώντας επίσημα κείμενα, όπως αυτό της Θ΄ Συνελεύσεως του Π.Σ.Ε. στο Porto Allegre (2006), τα οποία ανατρέπουν και αλλοιώνουν παντελώς την αυθεντική απ’ αιώνων διδασκαλία και αυτοσυνειδησία της Ορθοδόξου Εκκλησίας· τα κείμενα αυτά δίνουν και εσφαλμένη εικόνα περί του τί είναι η Ορθοδοξία, στους ειλικρινείς θύραθεν μελετητές της.  Έτσι, η Οικουμενική Κίνηση σήμερα, ενώ θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί τους θησαυρούς της ορθοδόξου εν γένει Παραδόσεως και της Θεολογίας, τα οποία είναι αναλλοίωτα από την εποχή των Αποστόλων, αντιθέτως είχε ως αποτέλεσμα την εμφύτευση του θεολογικού σχετικισμού στους ορθοδόξους, και (κατά περίπτωση) είτε τον εκπροτεσταντισμό είτε τον εκλατινισμό της ορθόδοξης διδασκαλίας μεταξύ των τάξεων των Ορθοδόξων Οικουμενιστών. Η ψευδής ένωση που προωθείται με αυτό τον τρόπο, δεν είναι η ένωση «εν αληθεία» (Γ΄ Ιωάννου 4), η οποία θα διατηρήσει την Εκκλησία, ώστε να έχει «ενα Κύριον, μίαν Πίστιν, εν Βάπτισμα» - σύμφωνα μέ την αποστολική εντολή (Εφεσίους 4,5) – αλλά «ενότητα στη διαφορετικότητα» (“unity in diversity”) ένα μείγμα ετερόκλητων πίστεων, τελετουργικών της λατρείας, γραμμών ποιμαντικής αντιμετωπίσεως κ.τ.σ.– που θα τείνει να δείξει ότι ο Χριστός, ο Θεός Λόγος των Χριστιανών, δεν είναι Ενοποιός, η Κεφαλή ενός αρμονικού Σώματος, όπου «του πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία καί η ψυχή μία» (Πράξεις 4,32) αλλά είναι Θεός «ακαταστασίας καί ουχί ειρήνης» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 14, 33) ο Οποίος αντίθετα με την αποστολική επισήμανση είναι διηρημένος, «μεμέρισται ο Χριστός» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 1, 13). Αυτήν την εσφαλμένη, επιφανειακή και μόνον εν πράγματι (“de facto”) ενότητα και όχι την ενότητα τη θεμελιωμένη στην κοινή Πίστη, ομοφροσύνη και ομόνοια του Σώματος του Χριστού, εξυπηρετεί η «γραμμή» που επικρατεί στην Οικουμενική Κίνηση τις τελευταίες δεκαετίες να συζητούνται όχι τα σημεία διαφωνίας των μελών, ώστε να επιλυθούν, αλλά μόνον τα σημεία συμφωνίας τους.

Για τους λόγους αυτούς το θέμα του Οικουμενισμού έχει λάβει διαστάσεις τεραστίου εσωτερικού εκκλησιαστικού προβλήματος της Ορθοδοξίας, μεταξύ της μειοψηφίας των Οικουμενιστών, οι οποίοι ως επί το πλείστον κατέχουν τις ανώτατες διοικητικές Κληρικές θέσεις στις Ορθόδοξες κατά τόπους Εκκλησίες, και των πολυπληθών επιγνωμόνων και ενήμερων πιστών, Κληρικών, Μοναχών και λαϊκών, οι οποίοι βλέπουν τον Οικουμενισμό ως μια αίρεση, στο βαθμό που αυτός τείνει να αποδεχθεί και ενσωματώσει με άνωθεν επιβολή και πιέσεις, θεολογικά και εκκλησιολογικά στοιχεία που είναι αλλότρια ή ήδη σε προηγούμενες εποχές απεριμμένα από την Ορθοδοξία.  Δείγμα της διάστασης αυτής, οφειλόμενο εν πολλοίς στις βιαστικές και απρόσεκτες μεθοδεύσεις των Ορθοδόξων Οικουμενιστών, είναι και το ατυχές σχίσμα του 1924 (του Παλαιού Ημερολογίου) στην Ελλάδα και αλλού. 

http://www.impantokratoros.gr/ti_einai_oikounmenismos.el.aspx